Sie war einmal bekannt und beliebt (die meisten von den männlichen Teil der Bevölkerung) für ihren Auftritt in “Dr. No” (1962, Bild). Jetzt muss Ursula Andress (72, Bild ) um ihre Agilität bangen. Ärzte stellten bei der Schauspielerin Knochenschwund im Frühstadium fest!

Sie konnte es nicht fassen, als ihr die Diagnose Osteoporose gestellt wurde, sagte die gebürtige Schweizerin. Andress: “Ich dachte: 'Mein Gott, was soll ich bloß tun?’ Ich war mir sicher, Osteoporose könne mich nicht treffen – mich, das einstige Bond-Girl, das reiste, schwamm, täglich kilometerweit wanderte und das einen wunderschönen Garten hatte, den es pflegen musste.'” Wir wissen allen wie eine großartige Sprecherin sie ist. Ihre Worte in ihrer Rolle Honey Ryders in “Dr. No” (“Are you looking for shells too?”, auf die James Bond antwortet: “No, I'm just looking”) sind Teil der gemeinsamen Speicher wie in Marmor geschnitzt.

Der Gedanke, eines Tages ans Bett gefesselt zu sein, belaste sie sehr, sagte die ehemalige Schönheitskönigin der Kinoleinwand. Sie habe sich geschworen, ihr Leben nicht kampflos der Krankheit zu überlassen. “Wenn man die Krankheit früh diagnostiziert, eine positive Einstellung hat und gut behandelt wird, dann muss Osteoporose nicht dein tägliches Leben beeinflussen”, zitiert “Medical News“ die 72-Jährige.

Nächste Woche: die zehn muskuliertesten Fotze Deutschlands.

Ik had een spaarrekening bij Icesave, ja. Vette pech. De IJslandse centrale bank staat garant voor de eerste € 20.887, de Nederlandsche Bank voor 90% van het resterende bedrag tot € 100.000. Ik zit onder de € 20.887, dus ik moet aankloppen bij de IJslandse centrale bank.

Nu is het probleem dat de IJslandse bankensector als gevolg van deregulering met hebzuchtige trekjes naar verhouding enorm is: de drie grote banken, waarvan er inmiddels minimaal twee genationaliseerd zijn, hebben een schuldenlast van acht maal het bruto nationaal product. Hun aandeel in het bruto nationaal product is bovendien iets van 37 procent. Daardoor kan de IJslandse overheid onmogelijk die banken overnemen. De banken zuigen dus de IJslandse staat mee in hun bankroet.

Daardoor kan de depositogarantie niet vervuld worden. Het geld waarmee die garantie moet worden betaald, wordt voorgeschoten door de centrale bank, die de totale som weer omslaat over de andere banken in het land. Maar al die banken zijn naar de kloten. Bovendien is het IJslandse geld niets meer waard omdat de bevolking de banken én de staat niet langer vertrouwt. Tel daarbij op dat IJsland vrijwel uitsluitend importeert (en dus niets meer kan betalen), en zie een land aan de rand van de afgrond. Die hebben wel iets anders aan hun hoofd dan buitenlandse spaarders compenseren.

“Hoi.”

“Hoi.”

“Wat zit je haar leuk.”

“Dank je!”

“Kom je hier vaak?”

“Nee, er is hier weinig te doen.”

“Dan moeten het de goden zijn.”

“Wat?”

“De goden. Die ons hebben samengebracht, hier, op deze plek.”

“Ik vind het hier anders maar naargeestig. Al die treinrails, dat vervallen station...”

“Het heeft wel iets, vind ik. Als we nu schreeuwen hoort niemand iets.”

“Ik vind het eng.”

“Nee, het is niet eng. Ik ben er toch?”

“Ik ken je helemaal niet.”

“Mbetlulu, aangenaam.”

“Hallo Mbetlulu. Ik heet Mbako'a. Leuk je te leren kennen.”

“Wederzijds. Neuken?”

“Goed hoor. Maar waar?”

"Tsja, wellicht in het verlaten station?"

"Bah nee, daar is het vast vies."

“Tussen de rails dan maar?”

“Prima. Er komt toch geen trein.”

Amerikanen: het blijft een raar volk. Terwijl hun monetaire systeem, en daarmee dat van de hele wereld, aan alle kanten kraakt, is het gesprek van de dag de verkiezingen die over een dag of 50 gehouden worden.

Ook belangrijk, zeker.

Maar de manier waarop.

Nu weer de buitenland-ervaring van Sarah Palin, running mate van McCain. Ze zou in Irak zijn geweest, Koeweit hebben aangedaan en ook Ierland en Duitsland met een bezoek hebben vereerd. Dit alles in een grote reis, haar eerste buiten de VS.

Amerikanen vinden dat heel belangrijk. Als je in het buitenland bent geweest, dan ken je het en zul je het dus goed doen als (vice-)president.

Helaas, Palin faalt. Haar verhaal werd meteen getorpedeerd: haar bezoek aan Ierland stond in het teken van het bijtanken van het vliegtuig, en het Midden-Oosten kent ze van een bezoekje aan een eenheid van de National Guard uit Alaska die zich aan de Koeweitse zijde van de Iraakse grens bevond. Zoals de Britse krant The Guardian droogjes concludeert: “The admission by the John McCain-Palin camp further dents her foreign policy credentials. The campaign has made much of her experience dealing with Russia and Canada, both countries that border Alaska. But in an interview broadcast last week, her first television interview since becoming McCain's running mate, Palin indicated that her knowledge of Russia was restricted to being able to see it from Alaska. It now appears that her knowledge of Iraq has its foundation in her being able to see it from Kuwait.”

Intussen lazert er weer een bank in elkaar. Zijn zij nou zo dom of zijn wij nou zo slim?