Bent u muziekliefhebber en ook zo toe aan iets anders dan die eenheidsworst en pulp die de meeste radiostations over u uitstorten? Heeft u bovendien ook zo'n bloedhekel aan die eindejaarslijsten van diezelfde (ook publieke) radiostations waarin Child in time, Bohemian Rhapsody, Geef mij nu je angst en Vandaag is rood geheid in de hoogste regionen staan?

Klik dan onverwijld op deze link en luister naar een bewonderenswaardige bak goeie muziek in lijstvorm: de Kink 1212 . Ook al is ook hier de top-20 tamelijk voorspelbaar, associaties met bagger zijn toch niet echt gepast. U heeft nog tot maandag.

En zo geschiedde. De noodles en de sushi waren goed te doen, maar het zakje wasabinootjes bevatte een gemeen onderkruiperig soort rotzooi, een soort suikerpinda’s met een ziekelijk groen tintje. Toch maar opgegeten, indachtig het spreekwoord “honger maakt wasabinoten zoet”.

De tv stond aan. Japanse tv is eigenlijk verrassend normaal. Talkshows, nieuwsprogramma’s, infotainment, het is er allemaal. Niet van die bizarre spelshows waar mensen evident pijn lijden tot groot vermaak van toeschouwers en commentator. Het meest extreme wat er te vinden was was een soort muppetshow-orkest. Ha leuk, dacht ik, Kermit in het Japans. Maar het ging maar door, nummer na nummer. De zangeres zong Danny boy, niet echt een nummer dat in een humorvol programma past, en als ze niet zong speelde ze viool. Erg knap allemaal, want het waren toch poppen. Welke krankzinnige idioot... ach, laat maar. Het was aan de andere kant van de wereld, zullen we maar denken.

De eerste ervaring in een land dat je totaal niet kent is een soort vage verlorenheid. Er zijn heel veel dingen anders, vaak subtiel, soms enorm, en daardoor ben je geneigd alles in twijfel te trekken. Japanners rijden links. Hun auto’s zien er net iets anders uit. De straten hangen vol met telefoon- en elektriciteitskabels. En overal dat schrift waar je geen moer van begrijpt.

Het onbestemde gevoel, alsof je dwarrelt, vind ik heerlijk. Voor even. Daarna krijg ik lust om grip te krijgen op mijn omgeving. Ik begin te leren, kleine dingen. Oversteken: rechts links rechts kijken. Groet iemand of geeft iemand je voorrang: een beetje buigen, net iets langer dan natuurlijk voelt. Ik begin ook grote dingen te leren: de taal, het schrift. Elke gelegenheid grijp ik aan om een patroon te herkennen in de tekens.

Maar zover was het nog niet toen ik van Panasonic naar het hotel liep. Nu de klus geklaard was had ik in principe niks te doen, behalve mijn hotel vinden en hopen dat mijn koffer snel zou komen.

Naar het schijnt wacht u massaal op nieuwe delen in het Japan-verhaal. Welnu, wij moeten u teleurstellen: de tijd ontbreekt! Drukke werkzaamheden verplichten ons tot het doen van andere dingen. Over enkele dagen is de rust weergekeerd, en daarom beloven wij dat het vervolg spoedig komt.

In de tussentijd willen wij u wijzen op een pareltje van het wereldwijde web. Dat doen wij vaker , maar ditmaal is het werkelijk zonder een spoortje ironie. Door het alhier hogelijk gewaardeerde weblog Retecool.com is een discussie geopend over de vraag of atheïsten over een moraal beschikken en zo ja waar die vandaan komt. In tijden van fundamentalisme en hordes mensen die zich in Oude Boeken vol Waarheid en Openbaring storten omdat ze worstelen met de vraag wie en wat ze zijn is dit een bijzonder waardevolle vraag: er is immers geen Heilig Boek van het Atheïsme, want dat is in strijd met het hele idee. 

Christenfundamentalisten in de Verenigde Staten verkondigen openlijk de stelling dat atheïsten amoreel en egoïstisch zijn, want in een zuiver materialistische wereld kunnen volgens hen geen ethische wetten bestaan. Iedere beslissing die een atheïst neemt is ingegeven door zijn eigenbelang, door egoïsme dus. Aan de andere kant haalt een van de reaguurders Albert Einstein aan, die zei: "If people are good only because they fear punishment, and hope for reward, then we are a sorry lot indeed". 

De auteur van de post stelt vervolgens dat als wij allemaal onze eigen wetten maken, wij ook allemaal God zijn. Ieder voor onszelf, individueel, zijn wij God. Daar zijn hele boeken over volgeschreven (De toekomst der religie van Simon Vestdijk is en blijft een absolute aanrader!), en die hebben wij niet allemaal gelezen, maar toch hebben wij de euvele moed deze stelling te onderstrepen. Dik. Twee keer. 

Het is aan u! Klik op de link iets verderop, lees de post, lees ook zeer zeker de comments, zie wat een weblog ook kan zijn en discussieer mee als u durft. Klikkerdeklik naar Retecool.