Hermans dood, Reve dood, Wolkers dood, Vestdijk vergeten, onafzienbare stapels non-fictie en allerlei non-literatuur vol hoogstpersoonlijke ellende – de liefhebber van het goede boek komt er in Nederland bekaaid af. Maar gelukkig: temidden van de rokende puinhopen van een ooit bloeiend letterkundig landschap blijft nog één schrijver overeind die wél kan schrijven en het daarbovenop nog doet ook, in dikke pillen van heb ik jou daar.

Als u denkt, wie kan dat nou zijn, dan vraag ik u onder welke steen u heeft gelegen, want het was wel degelijk A.F.Th. van der Heijden die in 2007 de AKO-prijs won. Nu zegt dat niet zoveel en het was dan ook zeker niet de reden dat wij dat boek een paar dagen terug in huis haalden, nee, het eerste boek in de cyclus waarvan Het schervengericht deel uitmaakt, De Movo tapes, was ook al buitengewoon goed bevallen. Deswege deze aanschaf.

Hallo, daar zijn we weer! Vol goede moed om aan stoelpoten te zagen en tegen heilige huisjes te schoppen. We gaan eens flink raaskallen, want dat lucht op en wie weet bouwen ze er over een eeuw of twee een kerk op. Die dingen gebeuren immers.

Wat nu weer?

Welaan, lieve kijkbuiskinderen, het zit namelijk zo dat u in groten getale belazerd wordt. Nu is dat op zich niets nieuws, want Cruijff zou ooit gezegd kunnen hebben dat de wereld bestaat uit mensen die belazeren en mensen die zich laten belazeren, ware het niet dat hij zich tot op heden toch vooral aan bespiegelingen van voetbaltechnische aard heeft gewaagd, wat hem overigens zonder meer een plek in de eerste categorie oplevert, want hij is er toch maar mooi rijk en beroemd mee geworden.

Ter zake. U werkt waarschijnlijk van 9 tot 5. Keurige tijd, fatsoenlijk, doet iedereen, acht uur werk, acht uur ontspanning, acht uur slaap, en loon naar werken, twee kindertjes en een lieve hond die dat anders nooit doet en een auto met milieulabel voor de deur, twee keer per jaar op vakantie. Niets mis mee. Heerlijk. En de God van Nederland knikt goedkeurend, dus daar zal het ook niet aan liggen.

Een besje produceert een stof die zuur naar zoet laat smaken. Daardoor wordt suiker overbodig. Dat scheelt een slok op een borrel aan obesitas- en diabetespatiënten. Bovendien kunnen miljoenen tonnen suikergewas gebruikt worden voor de productie van biobrandstoffen, waardoor een echt duurzame reductie van broeikasgassen voor het grijpen ligt. Een utopisch verhaal dat niettemin best redelijk klinkt.

"Wat knaagt er nou toch aan mijn teen? Ach, kijk nou, het is een beestje. En nog één. En nog één. Ja, het sterft er hier van hè, van die beestjes ja. Leuk hè".

Hij ruste in vrede, terwijl wij wachten tot Mulisch zijn pijpen allemaal aan Maarten heeft gegeven.