Sumimasen. Watashi wa, Nihongo hanasanai. Als ik op reis ga, voel ik me een stuk geruster als ik in de landstaal kan zeggen dat ik de taal niet spreek. Dat opent deuren: je toont dat het je spijt dat je de taal niet spreekt, maar toch bereid bent om te communiceren. Het is een vorm van beleefdheid. En beleefdheid, dat is volkssport nummer 1 in het land van de rijzende zon.

Ook al gaan de Japanners er terecht van uit dat je als westerling geen Japans spreekt, ze fleuren helemaal op als je bovenstaand zinnetje (letterlijk: Excuseren. Wat betreft mij, Japans niet spreken) tegen ze zegt. De grammatica op zich is al een klein wonder en dat weten ze zelf ook. Japanners kunnen omgekeerd ook maar heel moeilijk Engels leren. Maar met een glimlach kom je ver.

Na een halve dag pierewaaien in Japan stellen wij het volgende vast:

Japanners zijn net Amerikanen. Controlfreaks, beleefd tot het pijn doet, collectief megalomaan en door dat alles onweerstaanbaar.

Nadeel is dat ze ook erg onverstaanbaar zijn, met hun rare taaltje en al die kriebels. Dat maakt wel dat wij om de vijf minuten blauwliggen van de zoveelste kronkelzin in het Engels. En geloof het of niet, Japanners vinden dingen in Romeins schrift automatisch ontzettend cool.

Dit vonden wij op een speelhal: "there are some who are not spread here. Those who want to be exciting!"

Meer volgt maandag.

Sayonara Nihon to ne desu ka.

En we zijn weer een stapje dichter bij een eerlijke oplossing van het fileprobleem. Het Ruimtelijk Planbureau (RPB ) kwam vandaag met een rapport op de proppen. Onderzoek: kilometerheffing: minder files. De motorrijtuigenbelasting (bpm) gaat flink omlaag en in plaats daarvan lapt de autobezitter 3,4 cent per kilometer snelweg. Daarbovenop eventueel nog 11 cent per kilometer congestieheffing voor drukke wegen. In het tweede geval stijgt de gemiddelde snelheid op de snelwegen met 27%, van 58 km/u naar dik 73.

Minder files! Betalen voor wat je gebruikt! En wat blijkt? Een congestieheffing schrikt forensen af. Die gaan dichter bij hun werk wonen of zoeken ander werk. Of – je houdt het nauwelijks voor mogelijk – ze zoeken andere vervoersmiddelen. Hoera!

Het was een prachtige dag in Dubai. De zon scheen, de champagne vloeide rijkelijk en de hoeren stonden er weer florissant bij, mede dankzij een nieuwe lading uit de Oekraïne. Toch was Osama maar half tevreden. Terwijl zijn vrijdagse chauffeur de verlengde Hummer 4 met geblindeerde ruiten behendig door het verkeersinfarct manoeuvreerde, krabde de getergde miljonair voortdurend in zijn baard, een teken van grote nervositeit.

“Weet je,” zei hij na een tijdje met zijn zachte stem, “we moeten iets doen. Mensen vrezen me niet meer. Hoe kan ik nou genieten van die hele heisa hier als er niet hele volksstammen naar mij op zoek zijn in onherbergzame gebieden?”.