En alweer een tweede verhaal op het Ziurdt.net Feuilleton. Uit het niets, in een mum van tijd, en het is me zelf ook onduidelijk wat ik er nou eigenlijk mee bedoel. Ik hou van tragiek, laten we het daar maar op houden. Gelukkig is ook dit exemplaar weer uiterst leesbaar, dus daar zal het niet aan liggen.

PS: U weet wie Icarus is? 

Icarus

Frans zit onderuitgezakt op de bank in het café en kijkt naar buiten, waar veel mensen lopen. Er is markt, en zijn koffie is koud geworden. “Drink je koffie eens op,” zegt Stijn, die naast hem zit. Frans zegt dat zijn koffie koud is. “Ik heb genoeg koffie op,” voegt hij eraan toe. Stijn knikt. “Wat ga je doen met Oud en Nieuw,” vraagt hij. Frans antwoordt niet. Hij volgt een meisje met zijn ogen. Ze loopt op hoge hakken over de kinderkopjes. Stijn ziet het ook, en grinnikt. “Elegant,” sneert hij. Daarna is het weer stil.

“Wat ga je doen met Oud en Nieuw,” vraagt Stijn opnieuw. Frans haalt zijn schouders op. “Kweenie,” zegt hij, “jij?” Frans wrijft met een hand door het haar in zijn nek. “Ik ga lekker thuis zitten, met en fles champagne en een goede film,” zegt hij. Frans kijkt naar hem. “Alleen?” vraagt hij. Stijn knikt resoluut. “Alleen,” zegt hij erbij. “Nieuwjaarsfeestjes zijn altijd stom,” gaat hij verder. “De helft komt niet, de andere helft zit de klok vooruit te kijken. En als je naar een kroeg gaat is het ook niet echt anders dan anders”.

Frans is het daar wel mee eens. “Ik ga misschien naar het feest van Mark,” zegt hij. “Maar jouw plan klinkt ook goed”. Stijn knikt. “Je bent welkom, hoor,” zegt hij. “Ik kijk wel effe,” zegt Frans.

Stijn zit in zijn woonkamer. Op tafel staan drie lege pijpjes bier en een volle asbak. Op het scherm vliegen helikopters over een oerwoud. Het geratel van machinegeweren en opgewonden kreten vermengen zich met Wagners Walküre. Hij denkt langdurig aan het meisje dat hij twee maanden geleden verlaten heeft. Dan gaat de bel.

Het is Frans. Hijgend meldt hij dat de lift kapot is en dat hij tien verdiepingen heeft moeten lopen. “Ik heb een fles champagne meegebracht,” zegt hij. Stijn legt de fles in de koelkast en brengt Frans een biertje. Ze kijken zwijgend de film af.

“Apocalypse Now,” zegt Frans, “Apocalypse Now”. Stijn begrijpt niet helemaal wat hij bedoelt. “Het oude jaar moet wijken voor het nieuwe,” zegt Frans bedachtzaam. “Dat is een soort apocalyps”. Stijn trekt even zijn wenkbrauwen op. “Klets niet, man,” zegt hij kort. “De jaarwisseling is net zoiets als je verjaardag. Als je het niet viert, dan merk je het ook niet”.

Vlak voor middernacht nemen ze plaats op en bank op het balkon. het balkon kijkt uit over de stad. Als het eerste vuurwerk losbarst, opent Stijn zijn fles champagne. “Op je gezondheid,” zegt hij als hij twee glazen heeft ingeschonken. “Gelukkig nieuwjaar,” zegt Frans.

Om 3 uur zijn ze allebei stomdronken. De champagne is allang op en ze zijn ruim over de helft van een fles whisky. Frans heeft bovendien een enorme joint meegebracht. Stijn moest hoesten bij het eerste trekje, maar toch beviel het hem wel. Ze lachen veel en verliezen zich in oeverloze filosofieën. “Ik voel me alsof ik kan vliegen,” zegt Stijn lachend. Zijn wangen gloeien. “Mensen kunnen ook vliegen,” zegt Frans. “Eigenlijk kunnen mensen gewoon vliegen. Ik droom vaak dat ik vlieg en dat voelt heel natuurlijk. Alleen ben ik als ik wakker wordt meteen vergeten hoe het moet. Dat is de erfzonde,” zegt hij, alsof hij Stijn inwijdt in een mysterie. “Nou, het lijkt me toch niet zo’n goed idee om het nu te proberen,” zegt Stijn. “Klein beginnen”. Frans hoort het niet. Hij tuurt peinzend in de verte. Een eenzame vuurpijl trekt een zielig lichtspoortje aan de hemel. De lucht ruikt naar kruit.

“Weet je waarom mensen vergeten zijn hoe ze moeten vliegen?”, vraagt Frans. Stijn weet het niet. “Dat komt omdat ze geen aandacht hadden voor waar het werkelijk om gaat”. Hij knikt langzaam en met samengeknepen ogen. Hij is dicht bij Het Antwoord, denkt Stijn geamuseerd.

Eindelijk spreekt Frans. “De mens kon vliegen omdat hij vrij is. Vliegen is de ultieme vorm van vrijheid. Maar wat gebeurde er? De mens ging zijn best doen om zich zoveel mogelijk te binden. Hij nam een huis, een boom, een beest, en dat was nog niet genoeg. Toen vond hij de hypotheek uit en een God van wie veel dingen niet mogen en weinig wel. En op een dag kon hij spontaan niet meer vliegen, het ging gewoon niet meer. Geen wonder, zeg ik, want wie zijn best doet om met beide benen op de grond te blijven moet niet ook nog eens willen vliegen. Dat is onzin”.

Stijn moet eerst lachen, maar al snel verstomt hij. Hij schenkt zichzelf een groot glas whisky in. “Frans,” zegt hij, “als je al die dingen van je af werpt, als je zo vrij mogelijk probeert te zijn, zal je dan weer kunnen vliegen?” Frans strijkt met zijn hand over zijn kin. “Waarschijnlijk,” zegt hij langzaam, “ja, ik denk dat dat wel kan”. Ze staren in de verte. “Ik ga even pissen,” zegt Frans met dikke tong.

Als hij terugkomt is Stijn verdwenen. Frans denkt na over vliegen en moet lachen. Wat een onzin, denkt hij, maar wel mooie onzin.

Na tien minuten wordt Frans ongeduldig. Waar zou Stijn zijn? Hij staat op en loopt alle kamers in en uit. Geen Stijn. Hij gaat weer op het balkon zitten. In de verte klinkt een sirene. Hij pakt zijn telefoon en aarzelt of hij Stijn zal bellen. Misschien is hij naar zijn meisje, denkt Frans. Frans weet dat Stijn het soms op zijn heupen krijgt en impulsieve dingen doet. Hij kiest het nummer van Stijn.

De telefoon gaat over, drie keer, vier keer. De sirene komt steeds dichterbij. Frans kan de zwaailichten zien op de weg voor de flat. Vijf keer. Zes keer. De ambulance draait de parkeerplaats van de flat op. Zeven keer. Frans staat op en kijkt over de balustrade. In de koplampen van de ambulance staat een handvol mensen. Ze kijken naar een lichaam dat languit op het plaveisel ligt. Frans hangt op. Met een luide knal opent zich een paraplu van vuur tussen hemel en aarde.