Een nieuwe weg is ingeslagen. Na alle droge theorie op Ziurdt.net is het tijd om ook iets te laten zien. Kom maar op met dat bloedproza! Maar helaas, de meest directe manier om met bloed te schrijven bleek de poëzie te zijn. Maar dan wel een vrije poëzie, die niets meer van doen heeft met het gepriegel met rijmschema's, metrum en wat al niet.

Onderstaande drie gedichten vormen samen een cyclus, een verhaal. Het verhaal van de Ik, maar de opmerkzame lezer ziet ook dat de vorm steeds losser wordt, van sonnet tot vormeloosheid. Het Apollinische verdwijnt steeds verder naar de achtergrond, kunnen we ook zeggen, en op het laatst is er verzoening met de Dood. Jawel! En nee, ik zeg niet teveel. Leest u maar. 

Mei

Laat mij toch schuilen in uw huis,

Mij baden in uw schamel vuur,

Mijn kleren drogen van de regen,

Mijn botten warmen in dit vreemde uur.

Mijn huis en akker zijn nog niet geblust,

Mijn vriend heeft slechts gezwegen.

De wolven huilen honger in het bos

En sluipen kwijlend na waar ik ook rust.

Ik zie ook wel dat de zon uitbundig schijnt

En uw lam springt in zijn bloesemende wei

Ik hoorde net uw mooie dochter zingen

In haar dunne jurkje liep ze me voorbij.

Laat mij dus bij u de storm bedwingen

Verlos mij uit de zwarte slavernij!