Naar het schijnt wacht u massaal op nieuwe delen in het Japan-verhaal. Welnu, wij moeten u teleurstellen: de tijd ontbreekt! Drukke werkzaamheden verplichten ons tot het doen van andere dingen. Over enkele dagen is de rust weergekeerd, en daarom beloven wij dat het vervolg spoedig komt.

In de tussentijd willen wij u wijzen op een pareltje van het wereldwijde web. Dat doen wij vaker , maar ditmaal is het werkelijk zonder een spoortje ironie. Door het alhier hogelijk gewaardeerde weblog Retecool.com is een discussie geopend over de vraag of atheïsten over een moraal beschikken en zo ja waar die vandaan komt. In tijden van fundamentalisme en hordes mensen die zich in Oude Boeken vol Waarheid en Openbaring storten omdat ze worstelen met de vraag wie en wat ze zijn is dit een bijzonder waardevolle vraag: er is immers geen Heilig Boek van het Atheïsme, want dat is in strijd met het hele idee. 

Christenfundamentalisten in de Verenigde Staten verkondigen openlijk de stelling dat atheïsten amoreel en egoïstisch zijn, want in een zuiver materialistische wereld kunnen volgens hen geen ethische wetten bestaan. Iedere beslissing die een atheïst neemt is ingegeven door zijn eigenbelang, door egoïsme dus. Aan de andere kant haalt een van de reaguurders Albert Einstein aan, die zei: "If people are good only because they fear punishment, and hope for reward, then we are a sorry lot indeed". 

De auteur van de post stelt vervolgens dat als wij allemaal onze eigen wetten maken, wij ook allemaal God zijn. Ieder voor onszelf, individueel, zijn wij God. Daar zijn hele boeken over volgeschreven (De toekomst der religie van Simon Vestdijk is en blijft een absolute aanrader!), en die hebben wij niet allemaal gelezen, maar toch hebben wij de euvele moed deze stelling te onderstrepen. Dik. Twee keer. 

Het is aan u! Klik op de link iets verderop, lees de post, lees ook zeer zeker de comments, zie wat een weblog ook kan zijn en discussieer mee als u durft. Klikkerdeklik naar Retecool.

En we hebben een motto! Waren wij vroeger erg tegen de keer, vandaag de dag is dat niet langer vol te houden. De keer rukt op, om het even plastisch te zeggen: de boel wordt met de dag braver en minder avontuurlijk, de grootste heikneuters worden gehoord in plaats van weggehoond. Een esthetisch bijzonder verantwoorde reclameposter moet van een zooitje grrristenen van de muur omdat-ie “de emancipatie geen goed zou doen”. Nee, dan de SGP of de CU. Sterft er een of andere bezopen mongool onder invloed van paddo’s, dan worden paddo’s verboden. Als ouders per enquête aangeven er een excentrieke levensstijl op na te houden, krijgen ze de kinderbescherming op hun dak. Wie bepaalt wat excentriek is? Toch zeker niet die Mozes van Jeugd en Gezin, mogen we hopen, maar helaas, het is wel degelijk Rouvoet z’n pakkie-an.

Schrijven is een mooi ding. Een schrijver maakt een wereld uit papier en inkt. Een goede schrijver maak een treffende wereld, een wereld die ons doet denken aan de wereld waarin wij leven - behalve dan dat de papieren wereld door de schrijver wordt gecontroleerd. Toeval bestaat niet in een goed geschreven werk. Daarmee verschilt het werk - zoals alle kunst - fundamenteel van de wereld: het is ook altijd een reflectie op zichzelf. Een boek is voor alles een boek, een schilderij voor alles een schilderij, ongeacht welke diepere betekenislagen het heeft, welk verhaal het vertelt.

Dat maakt een geschreven werk tot een papieren tijger. Als een diepere betekenislaag je niet bevalt, kun je het boek als materieel object vernietigen of verbieden. De betekenis en daarmee de waarde van een boek is hoogst fragiel - net als die van alle kunst. Je moet er kennis van nemen en kunnen nemen voordat je überhaupt tot enig begrip kunt komen. Dat vereist ook dat je een zekere culturele bagage hebt. Geen wonder dat in de tsunami aan populisme die momenteel over ons land spoelt, de kunsten in de kou staan. Kunst is per definitie elitair: kunst staat altijd in verhouding tot een traditie. Vernieuwing veronderstelt iets dat er al was, protest is altijd tegen iets gericht. Begrip van kunst vereist (onder andere) kennis van wat eraan vooraf ging. En kennis is een vies woord.

Nog even over voetgangerslichten (zie hieronder). Sta je met je ene streep te posten op een of ander afgelegen kruispunt waar alleen maar dikke lease-bmw’s voorbij komen, loopt er een of andere knakker door rood. Wat doe je?

Over de twee keuzes kunt u in het voorgaande stuk uitgebreid lezen, maar daarmee hoeft u bij de éénstreper niet aan te komen. De letter van de wet, en verder geen gezeik. Eén streep, één dimensie.

Pijnlijk wordt het wanneer voornoemde knakker informeert naar de stand van zaken een eindje verderop, postcodegebied 1011. “Als je op de Dam gaat staan wordt het er een stuk veiliger en kan je er weer een beetje normaal fietsen”, aldus de delinquent. Wat doe je?

Geachte lezer,

Met deze brief teken ik bezwaar aan tegen de boete die ik vandaag ontving voor het negeren van een rood voetgangerslicht. Mijn argument is precair en daarom zal ik het nauwkeurig uiteen zetten.

Te voet op weg naar het Amstelstation in Amsterdam diende ik de Mr. Treublaan over te steken. Nog voor ik de eerste rijbaan overstak, zag ik aan de overkant twee agenten staan, waarvan één bezig een bon te schrijven voor een fietser. Het voetgangerslicht voor deze rijbaan stond op groen en ik stak over. Vervolgens passeerde ik de agenten, op weg naar de oversteek van de trambaan. Deze trambaan beschikt over een apart voetgangerslicht. Dat was rood, maar er was in geen velden of wegen een tram te bekennen. Omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat een rood voetgangerslicht in dergelijke situaties genegeerd mag worden, liep ik door, onder het oog van de agenten. Een dezer agenten hield mij staande en beboette mij voor het negeren van een rood voetgangerslicht. Mijn verklaring, dat ik in de veronderstelling verkeerde dat voetgangerslichten indicatief zijn, hoonde de diender weg, bijgestaan door zijn collega. De wet geldt ook voor mij, hielden zij mij voor. (Lees verder)

“Wie het amoureuze pad betreedt moet op zijn schreden letten.” Er zijn bekendere Oude Chinese Spreekwoorden, maar zoals een ander diamantje zegt: “Wie alle Chinezen kent, kent hun spreekwoorden nog niet”, en aangezien de bewoners van het Rijk van het Midden algemeen bijzonder talrijk geacht worden, is het alleszins vergeeflijk als iemand toevallig niet bekend is met dit of dat of enig ander Oud Chinees Spreekwoord.

Ja, wie het liefdespad betreedt moet goed beslagen ten ijs komen, want de weg is lang en vol gevaren. Boeken zijn er over volgeschreven, dat liefdespad, en het is dan ook platter getreden dan de pittoreske dorpsgezichten en authentieke stamverbanden diep in de jungle uit de Lonely Planet.

Waarschijnlijk het fraaiste en meest aansprekende verhaal over de gevaren van de liefde is dat over Romeo en Julia. Op talloze generaties heeft het in de woorden van Shakespeare een onuitwisbare indruk gemaakt. Elke generatie vertelde het na in eigen vorm, wat weer nieuwe meesterwerken opgeleverd heeft (West Side Story, bijvoorbeeld).