Wijnand Duyvendak heeft ingebroken. Heel Telegraaf-lezend Nederland huilt zich de ogen uit het hoofd, en zelfs in zijn eigen partij is het kommer en ellende, want: inbreken mag helemaal niet! Iedereen moet zich keurig aan de wet houden want die is onwrikbaar, onfeilbaar van God gegeven.

Jawel.

Niemand rijdt ooit te hard.

Ook zonder dergelijke flauwe analogieën is de hetze weer compleet en tenenkrommend. Terrorisme! Criminaliteit! Bananenrepubliek! Dit land wordt bestuurd door dieven!

Dit laatste is in zekere zin waar. Duyvendak en de zijnen toonden dat glansrijk aan, toen, in de eighties: de regering had cruciale informatie achtergehouden voor de Kamer. En als er iets niet mag, de democratische orde bedreigt en lijkt op terrorisme (staatsterreur is een ondergewaardeerd begrip dezer dagen), dan is dat het wel. Waar blijft de nieuwe Duyvendak die inbreekt bij Defensie en de beerput van Irak nou eens open gooit? Wie breekt in bij Justitie en toont onomstotelijk aan dat Hirsch Ballin wel degelijk een stokje heeft gestoken voor ons aller cartoonist Gregorius N.?

De rechtsorde is niet statisch, de staat is niet onfeilbaar, en het vraagt mensen met moed om buiten de wet te treden om dat aan te tonen. Wat vreselijk dat Duyvendak al na een paar dagen overstag gaat. Joschka Fischer, de voormalige Duitse minister, heeft een jaar lang voet bij stuk gehouden en zijn verleden niet verloochend. Toen lieten de bloedhonden af en bleef hij aan. In dit land van dominees en zedenprekers is dat blijkbaar ondenkbaar. En zo wordt het nooit wat.