Terrorisme is uit. Er zijn immers alleen al in Nederland 200.000 professionals bezig met terrorismebestrijding. Uw vuilnisman en uw conducteur houden de wacht, en de boze baardmannen hebben het nakijken. Of misschien was het allemaal lang zo erg niet met dat terrorisme, en hadden bepaalde mensen op bepaalde posities baat bij het in stand houden van angst. Die angst is nu verdwenen, en zelfs de gebeurtenissen in Groot-Brittanië van afgelopen week werden koeltjes ontvangen.

Tijd voor iets nieuws! Eens te meer loert de vijand, en in plaats van een handvol mensen gaan we er ditmaal allemaal aan. Eindelijk zit er een heuse Dag des Oordeels aan te komen. Want dat is wat klimaatverandering ons brengen zal: dood, verderf en andere ellende van uiteenlopende pluimage.

Althans, dat is de strekking van de dagelijks aanzwellende stroom berichten over dit onderwerp. We moeten nu iets doen, anders is het te laat en zal onze planeet even koud en leeg worden als de rest van het universum zonder God.

De nieuwe angst leidt wederom tot belachelijke maatregelen en acties. In Australië is een verbod op gloeilampen afgekondigd. Gloeilampen geven immers in vergelijking met spaarlampen onevenredig veel warmte af. Zonde van de energie, want die warmte moet down under afgevoerd worden door middel van de airconditioning. Dubbel verlies.

Goed initiatief dus, zou je zeggen. Voor Australië is dat ook wel zo. Aan de andere kant kost het produceren van zo’n spaarlamp meer energie dan een gloeilamp. Bovendien bevat het zogenaamd ‘milieeuvriendelijke’ alternatief een beetje kwik. Bij onzorgvuldige verwerking komt deze zeer giftige stof zo pats boem in het milieu terecht. Zo raak je van de wal in de sloot: misschien stoot je minder kooldioxide uit, maar dat gaat zeker ten koste van ecologische systemen.

Maar wat echt krankzinnig is, zijn de Nederlandse plannen om de gloeilamp aan te pakken. In ons land is het een groot deel van het jaar immers nog altijd kouder buiten dan binnen. In de zomer is het erg lang licht, dus het energieverbruik van gloeilampen is dan niet significant. ’s Winters zetten wij de (gasgestookte) verwarming aan, waardoor de kooldioxide de schoorsteen uit stroomt. Maar elk beetje warmte van andere bronnen (bijvoorbeeld smoorhete gloeilampen) hoeft niet door de verwarming opgebracht te worden. Gloeilampen doen dus hetzelfde werk als de verwarming, maar dan op andere energie.

Pas als de verwarming milieuvriendelijk wordt aangelegd – op de warmte die de Rotterdamse haven produceert kun je half Nederland behaaglijk stoken – heeft het ook zin om gloeilampen te gaan verbieden. Maar leg dat maar eens uit – een beetje politicus kiest tegenwoordig nu eenmaal voor de allerkortste bocht.

Maar werkelijk krankzinnig is het festival Live Earth dat 7 juli gaat plaatsvinden. Dat is een soort marathonfestival a la Live8, 24 uur lang over heel de wereld en mooi gewebcast en ook nog op tv. Doel: awareness creëren. En bier drinken natuurlijk.

Een beetje festival is een energieslorpend monster. Een festival als Werchter (60.000 man) verstookt in vier dagen ruim 100.000 liter gasolie in haar generatoren. Live Earth vermeldt op haar site dat allerlei zeer geleerde mensen bezig zijn met de klimatologische impact van het gedoe tot een minimum te beperken. Hoe dat gaat gebeuren, staat er niet bij, en wat ook ontbreekt is de opmerking dat die minimale impact nog altijd gigantisch zal zijn. Voor een podium met 100.000 W geluid en 100.000 W licht heb je nu eenmaal 200 kilojoule per seconde nodig. Als je het equivalent daarvan in voedsel tot je neemt, kom je tien kilo aan . Per seconde.

Die energie wordt vast gehaald uit zaken als biodiesel en biomassa. Het idee daarachter is, dat als je planten opstookt, de kooldioxide die daarbij vrijkomt toch al in de atmosfeer was: planten groeien immers van de kooldioxide uit de lucht. Je voegt dus niets toe. Dat heet klimaatneutraal.

Maar dat is onzin. Er is immers al genoeg kooldioxide in de lucht. Die hoeveelheid schijnt bovendien dagelijks te groeien. Er zijn dus al met al te weinig planten om de balans in evenwicht te houden. Als er dan nog een of andere goochemerd een festival gaat houden en op die manier nog eens een paar duizend kilogram van het zo gevreesde gas de lucht in blaast, werkt dat uitsluitend averechts. Of het nou goed bedoeld is of niet, en of het nou van planten komt of van olie.

Bovendien kunnen wij ons afvragen of de vliegtuigen en vrachtwagens waarmee materiaal en artiesten aangevoerd worden, óók door de zeergeleerde knappe koppen aangepakt worden. En of eventuele windmolens en zonnepanelen wel evenveel energie opleveren als ze gekost hebben bij fabricatie. En onze concluderende vraag moet dan wel luiden: kan die bom duiten en die sloot energie die Al Gore in zijn Live Earth gaat steken, niet veel beter gebruikt worden voor de zoektocht naar milieuvriendelijke alternatieve brandstoffen? Naar een manier om de kap van regenwouden en de uitbuiting van landen en mensen te stoppen (de teelt van koolzaad tast veel Derdewereldlanden economisch aan)?

Maar daar komt de aap uit de mouw. Meneer Gore vreet goed van het klimaat. Awareness betekent in dit geval vooral awareness van de goedheid van meneer Gore. Het volk wil brood en spelen en het kan ze niet schelen wie het geeft en hoe diegene eraan komt. En intussen wordt het weer een graadje warmer. Of werd het hier door de zeestroom nu juist kouder? Geen hond die het weet. Maar intussen regeert de angst. Eens te meer.