Er zijn van die dagen dat werkelijk alles tegenzit. Niets lukt en alles gaat verkeerd en hoezeer je ook probeert optimistisch te blijven, met een lach en een zonnige toekomst voor ogen, uit alle hoeken en gaten kruipt het onheil naar boven. De hele dag voer je geen klap uit, behalve allerlei brandjes blussen, dingen regelen die eigenlijk zouden moeten werken zoals ze altijd gewerkt hebben maar daar om een of andere reden mee opgehouden zijn.

Vandaag ook weer: ik zette mijn computer aan, maar zoals wel vaker de laatste tijd liep hij heel erg vast bij het opstarten. Opnieuw opgestart, toen deed ie het, maar vervolgens doet het internet het niet. Ik belde de helpdesk, maar de knopjes op mijn telefoon die nodig zijn om te bladeren door het telefoonboek zijn stuk, dus ik moest eerst het nummer opzoeken. Daarna een kwartier lang met de helpdesk aan de lijn gehangen, wat 40 cent per minuut kost plus de kosten voor het gebruik van mijn mobiele telefoon. De knakker aan de andere kant van de lijn was van mening dat de fout op mijn computer zat. Wat gelul was, want een half uur later sprong de verbinding opeens aan, en bovendien ben ik dusdanig gepokt en gemazeld door jarenlang computergebruik dat ik heus wel wist dat de fout (zoals altijd) bij hun lag.

Toen internet het weer deed, beek ik vele mailtjes te hebben. Eén ervan voor weer eens een kijkavond voor een helemaal niet zo slecht aanbod voor woonruimte in Amsterdam. Kijkavond: vandaag. Wanneer ik dus aan het werk ben. Vette pech voor de kabouters.

Ook was er een mailtje van de drukker van het boek waar ik lange tijd aan gewerkt heb. Dat de omslag niet goed was. Dat was ie de vorige keer ook al niet, waarop ik de drukker heb gebeld en om tekst en uitleg heb gevraagd. Ik heb de hele zwik aangepast zoals ze wilden - en nu is het dus nóg niet goed. En o ja, meneer van der Linden, het boek is ook maar 392 pagina's in plaats van 400. Maar dat had ik dus de vorige keer al aangegeven, aan dezefde mevrouw godbetert, waarop zij zei van o, geen probleem, 392, kan ook, waarom niet. En dan toch zeiken.

Ik wilde lekker schijten maar de plee was bezet. Ik wil de administratie doen maar het programma is dermate ingewikkeld dat ik er nog in geen 100 jaar uit zal komen. Ik -

 Maar ik zal ophouden u te vervelen. Laat slechts dit gezegd zijn: ik heb vandaag (en gisteren en eergisteren en de dag daarvoor) geen enkele behoefte om logs te schrijven. Of eigenlijk: ik heb wel de behoefte, maar van binnen voel ik me zo dood als een pier. Heb dus geduld, en hoop met mij op betere tijden!