Schreven wij vorig jaar op deze plek nog een vlammend betoog voor het herdenken van doden op 4 mei, dit jaar hebben wij een primeur. Dodenherdenking 2.0 is een feit.

Wat was het geval? Vermoeid van weer een lange dag bloggen legde de volledige redactie zich te rusten om een uurtje of 7, met de wekker een half uur later. Maar die ging dus niet. Dus vér na achten werd de eerste wakker, en heerste aanvankelijk schaamte op de burelen, al spoedig zagen wij in dat herdenken niet mogelijk is zonder je in te leven in de slachtoffers. Vrouw en kinderen, vrienden en naasten lieten de gevallenen achter toen zij het tijdelijke voor het eeuwige verwisselden in een eindeloze slaap.

En zo halen wij opgelucht adem. WIj hebben onze plicht niet verzuimd.