| DWDD stampt Bril platter dan plat |
| Thursday 23 April 2009 | |
|
Tot zover niets nieuws, denk je dan. Maar het werd erger. Rokjesdag. Alsof die man niets anders heeft geschreven. Rokjesdag, want dat bekt niet alleen lekker, het is ook lekker hap-slik-weg. Rokjesdag – die dikke Jakhals las het nog maar eens voor terwijl een paar stagaires parmantig door het beeld paradeerden. Martin Bril is nog niet eens begraven, sterker nog, hij is nog niet eens helemaal op kamertemperatuur, of hij wordt al platgewalst tot die ene kreet. Wie was Martin Bril? O ja, rokjesdag. En daar zaten ze dan, de vingerplanten uit de vensterbank der doordraaiende wereld, en even draaide de wereld niet door want ieder exemplaar mocht persoonlijke herinneringen ophalen aan de overledene. Stuk voor stuk zijn de vingerplanten immers uiterst belangrijke mensen, dus hun herinneringen doen ertoe. Maar ook de gewone man (m/v) mocht natuurlijk haar zegje doen. Een triestige mevrouw vertelde over een kastanjetak die ze in huis had gehaald omdat Martin er toch zo mooi over had geschreven. In bijna religieuze vervoering knikte presentator Van Nieuwkerk waarderend toen ze de onsterfelijke woorden voorlas: “Ik hoop maar dat de tak het overleeft”. Tsja. Dat de Vara – “ Wees verschillig” - vrolijk meedoet aan potsierlijke herdenkingstelevee en het begrip treurbuis (Komrij) wel erg letterlijk neemt is één ding. Veel erger is dat temidden van het gezwatel der vingerplanten en hun ego´s voor het meesterschap van Bril geen ruimte was: de ironische distantie. Het “ tsja” van de vorige alinea, een alinea van één woord dat alles zegt, waar duizend andere woorden zouden falen. Dat is voorbij. Wat rest is de platitude van de rokjesdag, want de wereld draait door en de vingerplanten in de vensterbank ervan doen lekker mee.
|
| Volgende > |
|---|




Martin Bril is dood en eigenlijk wist iedereen al lang dat hij de Verlosser was. Dat is althans de indruk die blijft hangen na de uitzending van DWDD van vandaag (uitzending gemist?). Allerlei vingerplanten uit de vensterbank der doordraaiende wereld waren het er over eens: Bril schreef prachtige columns, was een innemende persoonlijkheid en is veel te vroeg heen gegaan.






