En we hebben een motto! Waren wij vroeger erg tegen de keer, vandaag de dag is dat niet langer vol te houden. De keer rukt op, om het even plastisch te zeggen: de boel wordt met de dag braver en minder avontuurlijk, de grootste heikneuters worden gehoord in plaats van weggehoond. Een esthetisch bijzonder verantwoorde reclameposter moet van een zooitje grrristenen van de muur omdat-ie “de emancipatie geen goed zou doen”. Nee, dan de SGP of de CU. Sterft er een of andere bezopen mongool onder invloed van paddo’s, dan worden paddo’s verboden. Als ouders per enquête aangeven er een excentrieke levensstijl op na te houden, krijgen ze de kinderbescherming op hun dak. Wie bepaalt wat excentriek is? Toch zeker niet die Mozes van Jeugd en Gezin, mogen we hopen, maar helaas, het is wel degelijk Rouvoet z’n pakkie-an.

Het is om mistroostig van te worden. Maar gelukkig draagt het immer wassende kamp der heikneuters zelf de oplossing uit. Min of meer. Kent u Balkenendes ‘VOC-mentaliteit’ nog? Overzees je geluk zoeken, rijk of arm, adel of vullis. De Amerikaanse Droom op een galjoen. Gaan we nog verder terug, dan komen wij bij de grote ontdekkingsreizigers. Columbus voer naar het Westen, omdat hij ervan overtuigd was dat hij zo Indië kon bereiken. Hij vond Amerika, ook al kon niemand hem van zijn ‘falen’ overtuigen.

In de 19^de eeuw kwam de kolonisatie van Amerika op gang. Kolonisten trokken westwaarts, het enorme continent over, op zoek naar het beloofde land, het land van melk en honing. Zij vormden de ‘frontier’, de grens tussen de wildernis en de beschaafde wereld.

Toen de Westkust was bereikt, dienden zich al snel nieuwe frontiers aan. Met de vondst van goud in Californië stroomden duizenden en duizenden gelukszoekers de wildernis in op zoek naar rijkdom en geluk. Het Westen werd synoniem met onzekerheid, avontuur, gevaar, maar ook geluk, onmetelijk geluk. De echte vrijbuiters lieten alles achter zich en trokken naar het Westen, hun dromen achterna.

“Go West, young man” is de slogan van de Amerikaanse droom. Het Westen, de frontier, het zijn Amerikaanse mythen geworden, en daarmee, sinds de Tweede Wereldoorlog, Westerse mythen.

De mythe is in de loop van de twintigste eeuw uitgebreid met nog een archetype: de highway. Jack Kerouac schreef in On The Road over jonge gelukszoekers die in al dan niet gestolen auto’s van New York naar San Francisco scheurden, weg van alles, de gouden zonsondergang tegemoet. Talloze ‘beatniks’ en later hippies volgden zijn karakters. Velen vonden geen goud en de zonsondergang bleef buiten bereik. Hun eigen ondergang lag maar al te vaak op de loer. Maar zoals dat gaat met mythes: hun onbereikbaarheid maakt ze sterker.

Zo kon Jim Morrison in ‘The End’ (1967) scanderen: “Ride the highway West”. Morrisson had een fijn gevoel voor mythen, en precies dat maakt de kracht uit van veel van zijn teksten. Wij nemen de vrijheid deze regel van hem te lenen. Het is voor een goed doel.

Wat is dat doel? Gaan wij u per weblog over de snelweg naar het Westen voeren? Ja en nee. Wij willen allemaal in zekere zin de frontier opzoeken. Wij willen allemaal naar het Westen. Sommigen sparen hun vakantiedagen op en gaan een paar maanden naar Timboektoe. Maar dat is geen frontier in de ware zin van het woord. Dat is een persoonlijke ontdekkingsreis in de voetsporen van talloze anderen.

De highway van Ziurdt.net is een mythische. Hij leidt ons en daarmee de frontier naar het mythische Westen, naar een land van ongekende rijkdom en belofte. Een land vol gedachten en ideeën die niemand nog gedacht had of had durven denken. Een land van vrijheid ook, waar de heikneuters en hun heilige boeken en psalmen nog niet doorgedrongen zijn. Een vrijplaats voor de vrije mens.

Zo. Duidelijk? Vragen en opmerkingen plaatst u in de comments; wij gaan broeden op de inhoud.