Vriend R. vond dat ik er naartoe moest en hamerde daar de hele avond op. Wij troffen vriendin D. die, onafhankelijk van R., eveneens begon te zagen over FEED. FEED? Omdat ik maar een gebrekkige pen heb laat ik de beschrijving van het fenomeen graag over aan de erudiete en open-minded kunstcritica van De Telegraaf:

Ja, dat is nog eens recenseren! Vriend R. mailde me dit artikel met de mededeling dat "als de Telegraaf het niks vindt het wel goed moet zijn". Ik was overtuigd en toog vol goede moed naar Utrecht.

 (Klik op "Lees verder")

En wat stond me daar te wachten! In het Dick Bruna Huis (volgepakt met Nijntje-parafernalia, jazeker) moesten we wachten in een kale gang die vol rook stond. Op de grond lagen twee enorme slangen, gekoppeld aan krachtige ventilatoren; andere blaasapparatuur stond her en der opgesteld en op vol vermogen te loeien. Waar rook is is FEED, zeg maar.

In het zaaltje zaten de bezoekers schouder aan schouder. Het filmpje met de dansende lichamen op het scherm was wat slaapverwekkend, maar misschien heeft dat te maken met het tijdstip waarop ik gisteravond uiteindelijk het laatste biertje half liet staan om naar huis te peddelen op mijn rijwiel.

Toen gingen de rookmachines aan met luid gesis; in een oogwenk kon ik ternauwernood mijn eigen handen onderscheiden. Ergens begon een stroboscoop langzaam maar steeds sneller te knipperen; het leek of de atmosfeer zelf licht gaf. De dreunende bastonen zwollen aan; andere stroboscopen gingen meedoen, rood en blauw en groen licht werd erbij gemengd en...

...het Paradijs ging open. Het Paradijs, vraagt u? Jazeker. Niets meer en niets minder. Het was alsof er van die Winamp (of Media Player) visualisations afgespeeld werden in de ruimte - maar dan niet in een klein vakje op een computerscherm, maar direct op je netvlies, direct achter je oogbollen in je brein. Desoriëntatie! Totale waanzin! Explosies van licht die tot in het puntje van je ruggenmerg doorzinderen!

 In rap tempo wisselden de patronen en kleuren elkaar af: soms een grijs vlak met haarfijne rode horizontale lijntjes die naar beneden kletterden, dan een kaleidoscoop van groene en rode bollen van verschillend formaat tegen een hel witte achtergrond en soms een verblindend licht dat zich vanuit een centraal punt in twee bollen uitbreidde over je gehele gezichtsveld. Er was geen ontkomen aan: zelfs als je je ogen sloot ging het spektakel door. Wat andere mensen hebben gezien blijft altijd gissen; in ieder geval waren er veel momenten dat de hele zaal extatisch joelde wanneer Kurt Hentschläger, de uitvoerend kunstenaar die met zijn Apple achterin de zaal stond, de Hemelpoort weer eens wagenwijd opengooide.

Ik heb nog nooit paddo's gegeten, maar ik geloof onmiddellijk dat dit er veel mee van doen heeft. Voortdurend leek het alsof in de orgie van licht links en rechts mensen opstonden en rondliepen, gestalten als in een droom, en soms, eventjes, leken ze zelfs door de ruimte te tuimelen, als de gezichtsloze poppen uit het filmpje. In werkelijkheid kon je geen 30 centimeter voor je uit zien - gezichtsbedrog, mindbubbles...

In Utrecht draait het niet meer en ik kon nergens een lijst met toekomstige optredens vinden. Ergens in september is de show in New York, maar daar heeft u natuurlijk niets aan. Maar wie de kans krijgt moet FEED gaan zien. En uiteraard moet u nu eindelijk die knoop eens doorhakken en uw abonnement op dat blaadje voor bekrompen mensen die zich scharen onder de leuze "wakker Nederland" onverwijld opzeggen!