Hallo, daar zijn we weer. Even over Afghanistan. Zoals u misschien nog weet zitten in de provincie Uruzgan zo’n 1.600 Nederlandse militairen. Het kabinet roept dat ze een opbouwmissie hebben en ook een vechtmissie. Officieel is dat helemaal niet zo: ze hebben een counterinsurgency-missie, wat wil zeggen dat zij geacht worden de bevolking met alle middelen over te halen om voor de regering te kiezen en niet voor de Taliban. Scholen bouwen, water en elektriciteit aanleggen zijn daarin middelen, maar geen doel. Opbouwen ligt officieel in handen van ngo’s, liefst lokale.

Nu heeft Nederland zo’n twee jaar geleden ingestemd met deelname aan deze counterinsurgency. Daaraan waren voorwaarden verbonden, harde condities. De NAVO zou de missie overnemen na de gestelde termijn. Bovendien zou de NAVO de Nederlandse troepen moeten steunen in geval van nood. En coördinatie met andere legeronderdelen, zowel Isaf als die van de Amerikaanse Operation Enduring Freedom, moest gegarandeerd zijn.

Steun is nooit gekomen. Pas nu Nederland na hard vechten 14 posten in het noorden en zuiden van de “inktvlek” heeft moeten opgeven en de Taliban elke dag de basis in Deh Rahwod aanvallen, sturen de Britten een elite-eenheid Ghurka’s ter versterking. Intussen bombarderen de Amerikanen zonder waarschuwing vrolijk door en drijven de Britten de Taliban uit “hun” provincie Helmand – regelrecht Uruzgan in. En tot slot zet De Hoop Scheffer, de baas van de NAVO, Nederland zwaar onder druk door te zeggen dat als Nederland weggaat uit Afghanistan, alle andere deelnemers ook kas gaan.’En de bevolking dan?’

Die bevolking mag niet als argument gebruikt worden. De missie is kansloos, zeker nu om allerlei redenen steeds meer Afghanen al dan niet gedwongen de zijde van de Taliban kiezen. Jezelf afgeven met Westerlingen staat gelijk aan zelfmoord, maar als de Amerikanen je familie uitmoorden en je dorp platbranden dan wil je sowieso niets van doen hebben met blanke militairen.

Intussen kwaakt Balkenende vrolijk door over “het goede werk wat onze mannen en vrouwen daar doen”. Een deur verder zet het ministerie van Defensie alle zeilen bij om de afschuwelijke realiteit onder de pet te houden: er wordt keihard gevochten, maar de NAVO verliest met de dag terrein. Het doel van de missie verdwijnt steeds verder achter de horizon, en de militairen zien dat, mailen dat naar huis, zeggen dat tegen journalisten in het kamp. Dat mag niet meer. Alle informatie moet langs de censuur, zodat Balkenende nog wat kan kwaken en, als hij “geluk” heeft, zijn partijgenoot De Hoop Scheffer kan plezieren door de ratten aan boord van het zinkende schip te houden. Het is een regelrechte schande dat Nederland zich laat meeslepen in een vuile, zin- en kansloze oorlog.

Meer weten? In de Groene Amsterdammer van deze week schetst Joeri Boom de situatie vanuit een militair-strategisch oogpunt. Hij is meermaals in het Nederlandse kamp geweest en weet waar hij over schrijft. "De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen", heet het stuk . Ook politiek commentator Aukje van Roessel bemoeit zich ermee, onder de noemer "Goede bedoelingen, stinkende wonden ". Zij legt de politieke chantage op de slachtbank en haalt en passant Pechtold aan die tijdens de Algemene Beschouwingen Balkenende verweet dat hij ook moest melden wat er echt aan de hand is: “dat er duizenden mensen omkomen, onder wie Nederlanders, dat Nederlandse militairen voor het eerst sinds Korea in de jaren vijftig van de vorige eeuw man-tot-man-gevechten voeren, dat de Taliban weer oprukken, dat ze scholen afbranden kort nadat deze zijn opgebouwd en dat ze de hoofdonderwijzer ophangen aan de boom naast die afgebrande school.”

Overigens gaat het wat mij betreft totaal niet aan om Pechtold of zijn partij hiervoor medeverantwoordelijk te houden. We hebben nu opnieuw de keus, en moeten alle zeilen bijzetten om de grevo’s (Balk en Middelkoop) uit Uruzgan te slaan.