Hallo, daar zijn we weer! Vol goede moed om aan stoelpoten te zagen en tegen heilige huisjes te schoppen. We gaan eens flink raaskallen, want dat lucht op en wie weet bouwen ze er over een eeuw of twee een kerk op. Die dingen gebeuren immers.

Wat nu weer?

Welaan, lieve kijkbuiskinderen, het zit namelijk zo dat u in groten getale belazerd wordt. Nu is dat op zich niets nieuws, want Cruijff zou ooit gezegd kunnen hebben dat de wereld bestaat uit mensen die belazeren en mensen die zich laten belazeren, ware het niet dat hij zich tot op heden toch vooral aan bespiegelingen van voetbaltechnische aard heeft gewaagd, wat hem overigens zonder meer een plek in de eerste categorie oplevert, want hij is er toch maar mooi rijk en beroemd mee geworden.

Ter zake. U werkt waarschijnlijk van 9 tot 5. Keurige tijd, fatsoenlijk, doet iedereen, acht uur werk, acht uur ontspanning, acht uur slaap, en loon naar werken, twee kindertjes en een lieve hond die dat anders nooit doet en een auto met milieulabel voor de deur, twee keer per jaar op vakantie. Niets mis mee. Heerlijk. En de God van Nederland knikt goedkeurend, dus daar zal het ook niet aan liggen.

U interesseert zich voor politiek, want het moet maar eens afgelopen zijn met de hoge heren in Den Haag die hun zakken vullen maar niets doen aan de problemen. U zou ze dat graag zelf vertellen, maar tijd en energie ontbreken u. Gelukkig zijn er sinds enkele jaren politici die nou verdomme een keer zeggen waar het op stáát.

U zou heel wat over hebben om een jaar of wat de boel de boel te laten, de hond aan een boom te binden (doet u anders nooit, mag u ook een keer?) en met uw vrouw de wereld rond te reizen. Al was het maar omdat uw neefje dat vorig jaar ook gedaan heeft. Bovendien is uw huwelijk er van jarenlang elke avond tv kijken ook niet spannender op geworden, dus misschien helpt het. Voortaan werkt u niet meer van 9 tot 5 voor het einde van de maand, maar ook voor een spaarfonds om hopelijk over een paar jaar een klein jaar er tussenuit te kunnen. Opgelost!

Opgelost? U pleurt dood neer zodra u het vliegtuig uit stapt. U weet zich bij God geen raad met uw vrije tijd. Onafzienbare zeeën van tijd strekken zich voor u uit. U begint koortsachtig van hot naar her te rennen, uw lonely planet achterna. U blaft hele servers vol met foto’s en weblogs over uw avonturen. Maar echt gelukkig wordt u pas weer als u weer fijn om half 8 het huis verlaten mag voor een uurtje file bovenop de reistijd, dan van 9 tot 5 uit het raam kijken en dan weer in de file terug, naar de piepers die klaar staan, uw chagrijnige (e)ega, de bank, de buis en het koude bed. Zondags voetbal met drie pijpjes bier.

Want dat is uw leven, lieve lezer. Althans, grote statistische kans. U heeft nooit iets anders gedaan of gedacht dan het gebruikelijke, want waarom zou je afwijken van de brede asfaltweg, ook al zie je aan de stapels uitgebluste lijken langs de kant dat die nergens naartoe gaat? Veilig met de meute mee, en ook de God van Nederland nog op je hand, is het geen feest? En als de meute besluit dat een beetje avontuurlijkheid wel mag, dan wordt dat onmiddellijk in het totaal ingepast en heet het sabbatical en moet je er jaren voor kromliggen en kan je ervan op aan dat je daarna weer je oude grijze sleur in moet. Zoals een moslim eenmaal in zijn leven naar Mekka moet, liefst te voet, moet de Nederlander een keer in zijn leven op wereldreis en daarna terug zijn hok in.

Goed. Maar. Een tijdje afwezig en we vervallen gelijk in oeverloos gekanker. Pardon, excuus, stilistische finesses smelten als sneeuw voor de zon als je ze niet oefent.

Maar waar het om gaat is dit: u wordt belazerd want u denkt dat de enige manier om uzelf en de uwen in leven te houden bestaat in een baan van 9 tot 5. Acht uur werk, twee of drie uur reistijd, eten, afwassen, dingen, uurtje ontspanning en dan alweer naar je nest.

Wij zeggen: u bloedt mentaal dood en u heeft het niet in de gaten. Waarschijnlijk is het nooit veel soeps geweest, daar niet van, maar daar kan je wat aan doen. Het wordt gevaarlijk als werkgevers gaan schermen met termen als verdieping en opleiding en cursus. Want dan wordt u slechts dieper uw baan in gezogen, en kunt u op het laatst niets anders meer dan uw werk. Geeft niet, als je ook niets anders doet dan werken. Prima, als je je daarbij gelukkig voelt. Prima, als je je geestelijke vaardigheden en kwaliteit van leven offeren wilt op het blok van brood op de plank.

Maar schrijver dezes is er definitief uit: nooit meer 9-5. Dat zijn tijden voor fantasieloze mensen die de kracht niet hebben hun eigen leven vorm en inhoud te geven. Werken, consumeren, werken, consumeren, tot aan een pensioentje en de onvermijdelijke dementie of hartstilstand. Een ongeoefende geest in een ongeoefend lichaam, daar wordt je al met al niet ouder of gelukkiger van.

Tests bewijzen het: wie elke dag op gezette tijden acht uur lang aan het werk moet zijn, is niet half zo productief als hij kan zijn. Niet erg economisch dus, zou je zeggen. Nou, zeggen wij, kijk eens naar uw loonstrook: is dat zo economisch dan? Kielekiele, toch? Ja, het is genoeg om van rond te komen en hebbedingetjes van aan te schaffen, maar het enige wat uw werk u niet oplevert is tijd. En genieten van dingen kost nu eenmaal tijd. Heb je geen tijd, dan is alles waardeloos. En dus koopt u meer. En meer. Uw werkgever profiteert daarvan. Die verkoopt namelijk meer. Aan arme drommels zoals u, of aan andere bedrijven die verkopen aan arme drommels zoals u, en noem maar op. Slim he? Als u halve dagen zou werken, bijvoorbeeld thuis, waar u al gauw stukken productiever bent, zou u meer tijd hebben om te genieten. U zou minder behoefte hebben om te consumeren. Uw baas zou minder winst maken. Et cetera.

En er is nog een kliek die u aan het werk wil hebben: de overheid, van uw stadsdeel tot de VN. Wie werkt kan zich niet verzetten. Wie elke dag 10 of meer uur bezig is met werken en forenzen is blij als hij zich in zijn cocon van consumptiegoederen kan vlijen en kan overgeven aan hersenloos vermaak. Die maalt er niet om als burgerlijke vrijheden en privacy afkalven waar je bij staat, want als hardwerkende mens heb je toch niets te verbergen?

Een extreme analogie is te zeggen dat een radertje in een machine ook niets te verbergen heeft. Er zijn immers nog duizenden identieke radertjes. Het is maar een voorbeeld, maar het is een ernstig voorbeeld. Schrijver dezes waakt ervoor alleen maar een radertje te zijn. Het is erg bescheiden om een radertje te willen zijn, maar heeft je moeder je daarvoor op de wereld gezet? Een radertje is afschuwelijk vervangbaar.

Schrijver dezes besluit thans het raaskallen te staken. Het moge duidelijk zijn: 9 tot 5 is een uitvinding van de God van Nederland, of zeg maar gerust de baarlijke Duivel, hetgeen bij deze geboekstaafd zij en nog onderstreept mag worden met het argument van de eigen ervaring, want wij hebben 13 bittere weken doorgemaakt op een kantoor waar het best gezellig is, waarna wij een week nodig hadden om te ontdekken dat het indelen van de eigen tijd, onder voorwaarde van enige discipline en derhalve significant grotere productiviteit, de grootste zegen is die de moderne mens kan overkomen kiezen.

De liturgie en het gebed volgen spoedig; donaties via Google advetenties.