“Wie het amoureuze pad betreedt moet op zijn schreden letten.” Er zijn bekendere Oude Chinese Spreekwoorden, maar zoals een ander diamantje zegt: “Wie alle Chinezen kent, kent hun spreekwoorden nog niet”, en aangezien de bewoners van het Rijk van het Midden algemeen bijzonder talrijk geacht worden, is het alleszins vergeeflijk als iemand toevallig niet bekend is met dit of dat of enig ander Oud Chinees Spreekwoord.

Ja, wie het liefdespad betreedt moet goed beslagen ten ijs komen, want de weg is lang en vol gevaren. Boeken zijn er over volgeschreven, dat liefdespad, en het is dan ook platter getreden dan de pittoreske dorpsgezichten en authentieke stamverbanden diep in de jungle uit de Lonely Planet.

Waarschijnlijk het fraaiste en meest aansprekende verhaal over de gevaren van de liefde is dat over Romeo en Julia. Op talloze generaties heeft het in de woorden van Shakespeare een onuitwisbare indruk gemaakt. Elke generatie vertelde het na in eigen vorm, wat weer nieuwe meesterwerken opgeleverd heeft (West Side Story, bijvoorbeeld).

Gelukkig maar, want sommige elementen die in Shakespeares verhaal nog wel door de beugel konden, zijn definitief uit de tijd. Dat geneuzel onder dat raam in het holst van de nacht, bijvoorbeeld, is niet alleen nodeloos omslachtig, het zou in een nieuwe bewerking ook zijn doel missen. De jeugd is immers bandeloos en slachtoffer van de verderfelijke invloed van alomtegenwoordige pornografie; die willen een dampende seksscène met veel bloot van bijvoorbeeld Scarlett Johanson, die met dat lipje van haar natuurlijk de aangewezen persoon is om Julia te spelen. Of Jessica Alba.

In de huidige tijd van Jackass, Jijbuis en sweding is het dus de bedoeling dat de aspirant-Romeo niet wat verheven gaat staan zemelen tussen de kliko's, nee, hij moet zich eigenhandig, uiterst vernuftig en met miniem gebruik van materialen een weg naar binnen verschaffen en hup, er bovenop. Romeo: "What light through yonder window breaks?" Julia: "'Tis nothing, honey, keep going."

Dat vereist wel enige voorbereiding. Zo moet het raam van Julia, dat zich uiteraard in de nok van het huis bevindt, wel bereikbaar zijn, maar niet te makkelijk, moeilijk zelfs, want anders is de romantiek weg. “Het mooiste meisje heeft de moeilijkst bereikbare kamer” is overigens in tegenstelling tot wat sommige mensen denken geen Chinees gezegde, zoals blijkt uit een onlangs in 我們的語言 verschenen artikel: tijdens de Han-dynastie is het via-via uit het Binnen-Mongolisch van die tijd over komen waaien. Althans, dat meen ik eruit op te kunnen maken, want mijn Chinees is een beetje weggezakt.

Hoe dan ook, er is dus één ingenieuze manier om bij de kamer van Julia te komen, en dat is via dat kunststof afdakje boven de deur. Althans, dat denkt onze kersverse Romeo: de paars kloppende zwans die in zijn broek staat te stomen drijft hem voort en verbiedt hem ook maar een seconde langer te verspillen met nadenken. Romeo stelt zich niet de vraag of dat dakje hem wel kan houden en hij schiet de lantaarnpaal in die hem toegang verschaft tot het ornament.

Natuurlijk pleurt het dak van de muur onder het gewicht van de blaag, enorm geraas voortbrengend dat zich vermengt met het gekerm der gewonde. De vader van het grietje stormt naar buiten en ontdekt de ravage. Woest is hij aanvankelijk, want de hypotheek was al verhoogd en met al die toestanden ook nog. Dan herkent hij het pukkelige snotjong dat achter zijn dochter aanzit en barst in een homerisch gelach uit.

Z'n dochter is niet thuis. Echt waar. En of de jongeman wel zo vriendelijk wil zijn de troep achter zich op te ruimen.

Oud Chinees spreekwoord: "Waarom moeilijk doen als je een mobiel en een kelderbox hebt". Vandaar ook dat de Chinezen zo talrijk zijn, maar dat terzijde.