| Uit de Moleskine: “22:30 – Wat een dag. Gelukkig heb ik twee verschillende biertjes (Kirin, 200 yen per stuk), een lading ijsthee en een notentaartje. Japanners zijn net Amerikanen. Ander taaltje, ander schrift, maar eveneens pijnlijk beleefd, collectief megalomaan en obsessief bezig de ruimte te controleren. Er is geen buiten, er is geen natuur, de mens maakt de stad. Schoon, ook. Maar dat schoonmaken zie je niet. Ik heb vaak erg lang met een dooie peuk rondgelopen: waar moet ik hem kwijt? Nergens vuilnisbakken, behalve soms voor de konbini. Was ik dus mijn aansteker kwijt vanavond. Sta je in een soort tam Las Vegas, overal lichten, lekkere wijven en gewoon dingen, kan je niet roken! Tsk. Vuurtje vragen? Kan, maar ik was hondsmoe en bang een fout te maken met beleefdheid en zo. Bovendien leverde de vuurloosheid een missie: zoek winkel.
|  |
Maar dat is zo gepiept, want overal zitten konbini, open tot wie het weet mag het zeggen. Helemaal gruwelijk zijn die frisdrank- en sigarettenautomaten: per blok zitten er ministens 5. Maar goed, buiten bestaat niet schreef ik. Fukuoka bij nacht is net een overdekte mall: warm, licht, schoon, er is geen natuur, mensen maken geen rotzooi.”
Milan Kundera schrijft in De ondraaglijke lichtheid van het bestaan dat het ontkennen van dat je wel eens moet schijten de essentie van kitsch is. Het huilende zigeunerjongetje, Swarovski-beeldjes of porseleinen poezen met gouden randjes zijn slechts één vorm van kitsch – zeg maar de glitter- en glamourversie. Poezen neuken en vechten en schijten ook gewoon, gouden randje of niet, en bij voorkeur onder jouw raam als je ligt te maffen. Ook die kristallen glimbeesten zijn in het echt wel degelijk vuil en wreed en het zigeunerjongetje wat zo aandoenlijk huilt stinkt een uur in de wind omdat je van hele dagen jengelen op een accordeon in een drukke winkelstraat ook niet schoner wordt. De Japanse publieke ruimte is doortrokken van een ander soort kitsch, maar kitsch is het. Waar mensen, daar rotzooi en vuiligheid, of je moet poetsen tot je een ons weegt. En muziekjes installeren in de unit van elk publiek toilet, zodat je buurman niet kan horen dat je zit te ruften. Ik zat op mijn hotelkamer en pende het zwarte boekje vol. Allerlei dingen die hier al in iets andere vorm staan wierp ik op het papier, biertje erbij. Toen ik even uitgeschreven was, ging ik kijken waarmee Comfort Inn Hakata mij zoal gezegend had.
 | Een dienblaadje met oploskoffie en thee (“The Blend Taste No. 117 – This flavor holds the blending spirit accumulated”: een kopje thee en je kan mengen als de beste), suiker (“Chessmate sugar”, voor een zoet partijtje schaak). En natuurlijk een ding met allerlei foldertjes erin. Wat voor foldertjes? Japanse foldertjes. Weet ik het. O ja, en de programmering van de adult channels op tv. Die was niet mis, maar wat verwacht je ook, als het bedrijf “Cherry Bomb” heet en als slogan “Sexy hurricane” hanteert.
| | Gelukkig stond er wel een waarschuwing op: “CAUTION, this is a program schedule for Satellite broadcasting”. Goed dat u het even zegt, want anders had ik u aangeklaagd. Ook al was ik niet van plan goed geld te betalen voor Japanse porno. |
| Wat voor Japanse porno? Er is één ding waar de Japanners wereldberoemd mee zijn geworden, en dat is natuurlijk bukkake. Letterlijk plons of douche, maar eigenlijk een vorm van groepsseks waarbij een reeks mannen ejaculeert over een knielende man of vrouw. Volkssport nummer 1. Het omgekeerde van de zo gekoesterde beleefdheid, een extreme variant van hiërarchie. “I have the pussy so I catch the sperm”. De aanval op Pearl Harbor was in feite niets anders dan “de voortzetting van bukkake met andere middelen” (cf. Von Clausewitz ). Die Japanse porno, ja. Met plaatje. En balkje voor de ogen. |  | | Het is een wonderlijk volk. En omdat ik Japanners zo’n wonderlijk volk vond, besloot ik het nachthemd (nog een goodie van het hotel) aan te trekken. Zou ik me daardoor een tikje meer Japans kunnen gaan voelen? Nee. Dat niet. Ik zag er uit als een judoka. Dat kan ruiger, dacht ik, en ik knoopte welgemoed een handdoek om mijn voorhoofd. Karateka! Wanna fight? Fight me. Wax on, wax off. Foto. Maar het kon nog gekker: sumo! Met het klimmen der jaren groeit de pens (langzaam), dus dat zat wel goed. Nu nog een lendedoek. Gelukkig waren er genoeg handdoeken op voorraad. Even fröbelen en klikken maar. |
 | Ik heb me een bult gelachen in mijn eentje en hoop dat u dat ook doe(. In gezelschap uzelf een bult lachen mag natuurlijk ook) Daarna kroop ik in mijn nest, gewoon naakt zoals ik altijd slaap, en sliep de slaap van een dode. Wat er de volgende dag allemaal gebeurde leest u de volgende keer, want slapen is ook nu een bijzonder aanlokkelijk plan. (wordt vervolgd) |
 |
