Donderdag 13 september 15:20 zou OBC Van der Linden Sieuwert het vliegtuig (KLM) nemen naar Narita. Het pakket zou per koerier aan mijn deur afgeleverd worden. Maar de avond ervoor was het er nog niet. Een telefoontje later was duidelijk dat er nog wat meer getest zou worden die nacht. De dag van vertrek zou een koerier het pakket ophalen in [provinciestad ca 150 km verderop] en afleveren op Schiphol. Het telefoonnummer van de chauffeur zou ik kort na zijn vertrek krijgen, zodat we iets af konden spreken.

Dat ging gesmeerd. Om 12 u kwam ik aan op Schiphol. Precies op dat moment belde de koerier: over 10 minuten zou hij er zijn. We spraken af voor terminal 1, en om 12:10 had ik het pakket in handen. Gaan!

Gifgas

Helaas Was mijn vlucht vertraagd. In plaats van 15:20 werd het 16:40. Lullig, want op Narita had ik 1:50 u overstaptijd op een vlucht naar Fukuoka. In 20 minuten bagage ophalen, opnieuw inchecken en boarden, dat is lastig. Maar een telefoontje stelde me gerust: de piloot geeft gewoon extra gas en haalt de schade gedeeltelijk in. En anders gewoon een vliegtuig later, vette pech voor de kabouters.

Okee, goed, mooi, dan nu koffie! 20 minuten na het inchecken zat ik op de E-pier met een broodje en een espresso. Vier uur wachten is erg lang, want tax-free sigaretten (24 euro voor een slof Gaulies), een sudokuboek en een horloge voor onderweg heb je snel gescoord.

Toen er eindelijk geboard mocht worden was er nog een veiligheidscontrole. En jawel: de metaaldetector moest me hebben! Een paar mensen voor mij waren ook de klos, maar die keken ze aan en toen mochten ze doorlopen. Ik niet. Ik werd grondig gefouilleerd, schoenen uit, alles. Rot toch op: het zijn de knopen aan mijn broek. En die chili con carne van de avond tevoren, tsja, met een beetje kwaaie wil kan je dat als gifgas aanmerken. Maar dat weet de metaaldetector toch niet?

Neergestoken

Aziaten, en dan vooral Japanners, zijn gek op gadgets. Iedere stoel in de Boeing 777 was dan ook uitgerust met een LCD-scherm. Spelletjes, films, muziek, e-mail, de hele reut zat erop. Sommige Japanners om me heen hebben de volledige 10 uur dat het ding werkte zitten staren naar dat scherm. Gelukkig krijgen ze niet zo snel vierkante ogen.

Ik heb me ook gewaagd aan een film, El labirinto del Fauno. Mooi! Verder een sudoku in de moeilijkheidsgraad ‘extreme’ opgelost, en ergens boven Siberië ontdekt dat emailen deze maand gratis is. Geinig: van boven the middle of nowhere onzin de wereld in slingeren, gewoon omdat het kan & gratis is. Ook veel gelopen tegen de deep vein trombosis en geouwehoerd met een stewardess van ver boven de 30. Handig, want dan heb je geen frequent flyer status meer nodig om als een koning te worden vertroeteld.

We vlogen dwars door de nacht. Het is wel raar als het opeens om 18 u aardedonker is buiten. Om 20:45 Nederlandse tijd ging het licht in de cabine zacht. Bedtijd! Maar eerst moesten we nog douaneformulieren invullen. In het donker. Goed bezig! Leeslampje erbij dan maar? Best, maar in plaats van een leeslampje hadden ze een soort hoogtezon geïnstalleerd. Kan je het in elk geval goed zien, dat wel.

Daarna ging ik nog maar eens een rondje lopen. Dat leverde het eerste contact op met de extreme beleefdheid van de Japanners. Een mevrouw probeerde iemand te passeren in het gangetje bij de toiletten en morste daarbij een flinke plas jus uit haar bekertje. Een Japanse vrouw zag dat en reageerde alsof er zojuist iemand was neergestoken: gilletje, terugdeinzen, dan weer toeschieten om te helpen – er lag zeil op de vloer en was niet eens iemand geraakt. Niets aan de hand, doorlopen.

Soldier on

Uit de Moleskine: “9:35 – Klokje verschoven toen ik wakker werd na een uurtje of 2 slaap. Stalpoten, maar wel redelijk fris. Het gevoel van het holst van de nacht [in Japan is het 7 uur later, dus ik schreef om 2:35 Nederlandse tijd], maar dan met fel zonlicht. Kraaiende baby’s die me telkens wakker maken. Het zal eens niet zo zijn als ik vlieg. De stewardess weet niet hoe laat we aankomen, want “op lange vluchten word ik daar zo depri van”. Ook als je er bijna bent? Waarschijnlijk? Mijn schermpje heeft het begeven toen ik sliep, geen vluchtinfo dus en geen reactie op de mails die ik vannacht gestuurd heb. Soldier on!”

Inderdaad, om 9:40 zou ik moeten landen, zodat ik om 11:30 de volgende vlucht zou hebben. Maar tegen 11 u stond ik nog aan de bagageband. Dat jeukt.

(wordt hier vervolgd)