Vlak voor de portiersloge van Panasonic rolde ik uit de taxi. Ik pletterde mijn zooi op het gras en begon alles haastig in te pakken en te ordenen. Er kwam een portier op me af, lachend. Binnen zaten er nog twee. “Your name? This?” zei hij, wijzend op een stuk papier in zijn hand. Ja, dat ben ik. “Wait,” zei hij vriendelijk, “Mistuh Hirao come, wait, wait”. Is goed.

Daar sta je dan. De warmte is dik en zwaar als in een stoombad. Een portier wenkt me de hoek van het gebouwtje om. Hij opent het raam en zet een ventilator aan, op mij gericht. De koele lucht (airco) uit de loge blaast in mijn gezicht. Ik lach breed en knik en buig een beetje, thank you, arigato. Ze lachen terug. Ik snak naar een sigaret.

Alsof hij gedachten kan lezen staat nu een andere portier op en komt vlak naast me naar buiten. “Smoke, smoke,” zegt hij lachend, en hij wenkt me naar een rommelig hoekje achter de loge. Hij trekt sigaretten te voorschijn, ik doe hetzelfde. We steken op. “I speak not good Engrish,” zegt hij. Ha! denk ik. “Watashi wa,” begin ik langzaam, “Nihongo hana... hanasanai”. Hij begint te knikken als een dolle, lachend. “Hai, hai, Nihongo” kwettert hij.

Hoera! Ik heb contact gemaakt. En ik rook. Alles komt goed.

Plotseling begint mijn rookmaatje te buigen als een knipmes. “Konichiwa,” zegt hij langs me heen. Ik draai me om, een man in een labjas. “Hello,” zegt hij met zachte stem in Amerikaans Engels met een licht accent, “I’m Hirao. Did you have a good journey?”. Ik geef hem een hand.

"Is dit alles?"

Ik wil het pakket uitstallen op de vensterbank van het portiershok, maar er liggen drie petten op een rijtje in de zon. Ik schuif er eentje achteloos een stukje opzij, gedachteloos. Hirao grijpt de pet, legt hem terug, kijkt de portier met verwachtingsvol opgetrokken wenkbrauwen aan. “Hai, hai,” zegt deze, andermaal hevig knikkend. Dan schuift Hirao de pet terug naar waar ik hem ook al gelegd had. Ik slik en leg het pakket op de vrijgemaakte plek.

Hirao opent het, haalt er drie glimmende zakken uit. Dan grabbelt hij nog wat in de lege doos, en begint te lachen. Hij houdt niet op. “Everything OK,” vraag ik. Ja, alles is goed, zegt hij, maar hij blijft grinniken. Hij opent de map met de factuur, rommelt nog wat in de lege doos, en lacht nog wat.

Of hij iets moet tekenen? Ja, beter van wel. Er zijn vijf kopieën van de factuur ingesloten. Eentje kunnen ze toch wel missen? Ik geef hem mijn pen en hij krabbelt in beverig handschrift F.Hirao op het papier. Dan gaat hij weer in de doos rommelen. Hij lijkt teleurgesteld. Nou ja, don’t blame the messenger, dacht ik.

Anders 

Ik nam afscheid, ook van de portiers, zette mijn zonnebril op en verliet het terrein. Mijn werk zat erop, de anderhalve dag pierewaaien in Fukuoka kon beginnen. Waar? Met een wandeling naar mijn hotel, een kilometer of twee verderop. Zonder koffer is dat goed te doen, hoewel na twee stappen het zweet in mijn broekspijpen stond. En honger! Maar mijn verbazing overwon alles. Japan heeft ook asfaltwegen, verkeersborden, witte belijning, fietsen, huizen, bruggen, wolken, alles. Maar dan toch net even anders. En overal Japanners natuurlijk, die heel verbaasd zijn dat er in hun achterbuurt een Westerling loopt met een grote zonnebril.

Ik kon niet ophouden met grijnzen en was al mijn ongemakken vergeten. Op een rots in de rivier zat een schildpad in de zon.

(wordt hier vervolgd)