En zo geschiedde. De noodles en de sushi waren goed te doen, maar het zakje wasabinootjes bevatte een gemeen onderkruiperig soort rotzooi, een soort suikerpinda’s met een ziekelijk groen tintje. Toch maar opgegeten, indachtig het spreekwoord “honger maakt wasabinoten zoet”.

De tv stond aan. Japanse tv is eigenlijk verrassend normaal. Talkshows, nieuwsprogramma’s, infotainment, het is er allemaal. Niet van die bizarre spelshows waar mensen evident pijn lijden tot groot vermaak van toeschouwers en commentator. Het meest extreme wat er te vinden was was een soort muppetshow-orkest. Ha leuk, dacht ik, Kermit in het Japans. Maar het ging maar door, nummer na nummer. De zangeres zong Danny boy, niet echt een nummer dat in een humorvol programma past, en als ze niet zong speelde ze viool. Erg knap allemaal, want het waren toch poppen. Welke krankzinnige idioot... ach, laat maar. Het was aan de andere kant van de wereld, zullen we maar denken.

Powernappen als je moe bent is als knipperen met je ogen. In een flits had ik een half uur geslapen, en toen ging de wekker alweer. Gauw douchen, vieze kleren weer aan en hup de stad in. Buiten was het al donker.

Ik besloot de metro te nemen naar Tenjin, het echte centrum van de stad. In het metrostation stond een rij kaartautomaten vol knopjes en lampjes, het leek wel een casino. De metrostations stonden op een kaart in een lichtbak erboven, met onder elk station ene getal. 200, 250, 300, roept u maar. Dat was dus de prijs voor een enkele reis van het huidige station naar dat station. Maar hoe ga ik dat machien duidelijk maken waar ik naartoe wil?

Temidden van vele knopjes zat ook een knopje ‘English’. Fijn! Muntjes voeren, tarief kiezen, spuugt het apparaat een piepklein snippertje papier uit. Het kaartje.

Omdat ik bonnetjes spaarde voor mijn declaraties als OBC wachtte ik toen ik door het poortje was tot mijn kaartje uit de stempeldinges zou komen. Vrijwel onmiddellijk toen ik erdoor was, kwam er een blauwe kaart uitzetten, zeker drie keer zo groot als mijn snippertje. Het zal wel, dacht ik, en ik pakte het ding. Ik was al een flink eind op streek toen een totaal verwarde Japanse mij aanschoot. Toen ze de kaart in mijn handen zag begon ze helemaal te stralen. Ik gaf haar haar kaart. Ze boog. Ik vond het eigenlijk al wat raar ja.

Karaoke 

Fukuoka bestaat uit twee delen: Hakata, waar ik zat, en Tenjin, waar de voormalige oude stad lag, tot een of andere aardbeving de boel met de grond gelijk maakte en projectontwikkelaars de boel volplempten met malls en hoge gebouwen. Slim, want dan kunnen ze bij de volgende aardbeving weer hun lol op.

Tenjin bruist op een vrijdagavond. Overal hippe mensen op straat, samenklittend voor de Lawson-winkels of kwetterend op weg naar iets. Her en der karaokebars waar de lokale BrEeZaH-jeugd verdwijnt. Nogal wat Japanse meisjes zagen er eigenlijk best aantrekkelijk uit. Wie had dat gedacht?

Ik zwalkte wat rond, kijkend, luisterend en groene thee lurkend. De ene mall in, de andere uit. Flaneren is het mooiste wat er is. Toen ik op plekken terugkwam waar ik al eerder was geweest was het genoeg. Met de kaart erbij besloot ik dat Canal City niet ver kon zijn.

Net mensen

Dat klopte. Ik liep op een breder stuk van de landtong waar ik al eerder die dag gelopen had. De gebouwen waren lager. Ik nam een straatje dat hel verlicht was met allemaal neonborden. Dat zou, schatte ik in, direct naar Canal City leiden.

Het viel me op dat er zo ontzettend veel roze te zien was in de reclames. Een vies pastelroze, te zoetsappig voor woorden. Voor de deuren van de panden stonden Japanners in pak, of vrouwen met rokjes. Ze wenkten, gebaarden naar hun portieken. Daar stonden katheders met grote posters. Op die posters: vrouwen. Soms tientallen. Nee. Dat meen je niet. Ik liep in de rosse buurt van Fukuoka. Roze buurt, beter gezegd. Inwendig moest ik schateren. Met een stalen gezicht maakte ik beleefd afwerende gebaren naar de uitnodigende (lees: knikkende, buigende) Japanse pooiers en hoerenmadams. Een groepje jongelui kwam me tegemoet, losbandig, luidruchtig. Ze keken me zo eens aan. Ik keek terug. Een Japanse vrijgezellenavond. Het zijn net mensen.

Lips 

De foto die ik op het einde van de straat maakte is helaas mislukt. De pastelroze reclames zijn witte overbelichte vlekken. En op de brug naar Canal City kreeg ik de enorme reclame die boven alles uittorende er ook niet scherp op. “Exciting Adult Club LIPS”: hou me tegen. Het was niet het eerste contact met Japanse erotiek. Maar nu is het tijd voor bier dus andere keer meer.

(wordt hier vervolgd)