Het was een prachtige dag in Dubai. De zon scheen, de champagne vloeide rijkelijk en de hoeren stonden er weer florissant bij, mede dankzij een nieuwe lading uit de Oekraïne. Toch was Osama maar half tevreden. Terwijl zijn vrijdagse chauffeur de verlengde Hummer 4 met geblindeerde ruiten behendig door het verkeersinfarct manoeuvreerde, krabde de getergde miljonair voortdurend in zijn baard, een teken van grote nervositeit.

“Weet je,” zei hij na een tijdje met zijn zachte stem, “we moeten iets doen. Mensen vrezen me niet meer. Hoe kan ik nou genieten van die hele heisa hier als er niet hele volksstammen naar mij op zoek zijn in onherbergzame gebieden?”.

Mohammed, zijn assistent en vertrouwenspersoon, niet te verwarren met de gelijknamige profeet, knikte landerig. Hij had veel teveel gezopen die avond, wat hij altijd deed als hij aan de coke ging, en de kater hing hem zwaar in de nek. Hij zweette, ook al was de temperatuur zeer aangenaam. “Zal ik effe bellen dan,” vroeg hij. “Nee,” zei Osama resoluut. “Nee, even geen bommen meer. Veel te grof. We laten ze lekker zweten”.

Mohammed haalde zijn schouders op. Lekker zweten? Me reet, dacht hij. “Ik weet het goed gemaakt,” vervolgde Osama. “We gaan weer videobloggen. Lekker dreigen. Binnenkort is 9/11 jarig, daar kunnen we wel iets mee. Bel Omar even voor me, wil je?”.

Mohammed pakte zijn telefoon en belde Omar. “Omar, Mo hier. ...Ja. ...Nee, met Oma. ...Ja. ...Ja, daar bel ik je voor. Hij wil weer filmen... ik vraag het even. Momentje – Omar wil weten wanneer en wat, want die kartonnen grot is momenteel in gebruik voor een film”. “Geef mij hem maar even,” zei Osama.

“Salaam, Omar! Hoe hangt-ie nou? ...en met de vrouwtjes? Ja? Mooi. Ja, hier ook alles flex. Heb je het gehoord? Ze zeggen dat Amerika Iran gaat aanvallen - ...ja, goed hè? Echt de grap van de eeuw. We kunnen met pensioen, haha. ...Wat? Neenee, helemaal niet. ...Nee, we gaan ze effe lekker bang maken. Olie op het vuur, je weet toch... Ja. Ja, morgen is prima. Niet te vroeg hè? En heb je dat pakkie nog? Witte jurk ofzo, tulband misschien... Ja zeg, ik kan toch niet in T-shirt en bermuda... nee... nee precies. Doe die maar ja. En heb je niet iets van een pikzwarte baard voor me? ...Nee, geen grijs meer, nee...Ja...snappen ze het helemaal niet meer, hehe...ja, is prima. ...Ja. Is cool. Zie ik je morgen, en doe de groeten aan, kom hoe heet die knakker, ... ja die ja. Okee. Tsjek je laters ouwe! En hou het rustig”.

Voldaan leunde Osama achterover, en hij toverde een mooie Cohiba uit de humidor in een armsteun. “Geef ’s vuur, ouwe junk,” zei hij tegen Mo. “Morgen gaan we knallen ”.