Zoals gisteren al aangekondigd achten wij het beneden onze stand om wel te kankeren maar niets te laten zien. Daarom zijn wij geheel ongepland en onvoorzien overgegaan tot het op digitaal papier werpen van een verhaal. Zonder idee, maar met tijd en geduld. 

Of toch met een idee, gebied de eerlijkheid te zeggen. Veel van het huidige proza vertoont een schimmelige preoccupatie met het wel en wee van een "ik", die dan meteen ook maar de hoofdpersoon van het verhaal moet zijn. De "ik" is steevast een treurig en mislukt figuur, die immer diepere diepten ingedreven wordt door zijn eigen denkwerk, want het bestaan is zo duister en hoe we ook ons best doen, het draait op niets uit want de wereld is een tranendal en des Dichters Ziel is te teer voor dat alles. Dus schrijven wij een "ik"-verhaal vol gesteun en geweeklaag. Uiteraard niet te openlijk, want dan walgt iedereen ervan. Nee, wij verbloemen de tragiek door er obligaat om te lachen. Noem een Senseo, en lach om des burgermans treurigheid die ook je eigen treurnis is. Maar laten wij niet vooruit lopen op de naderende gehaktdag. Link onderaan.

Ja, wij kankeren veel en graag. Tegelijkertijd zijn wij niet bang de poten te branden aan misschien niet de beste waar die er te krijgen is. Dus is voornoemd verhaal ("Morgen wordt alles duidelijk" geheten) gewoon onlijn beschikbaar. Vers van de pers, gedachte- en pretentieloos geworpen. In het inmiddels een weinig verstofte Ziurdt.net Feuilleton. Het leek ons wel aardig om het daar neer te plempen. Wie weet is er iemand die het leest en de moeite neemt om te zeggen dat het volkomen kut of beswel okee is. Of iets anders, daar tussenin of ook daarbuiten. In elk geval hebben wij weer aan onze plicht voldaan door een oeroude waarheid aan het licht te brengen: verhalen schrijven kan iedereen, maar het feit dat iemand dat doet maakt het resultaat nog niet per se interessant. O nee. Dan begint het pas.

Lees hier het onderhavige verhaal uit eigen keuken.

Lees hier dat ik-proza waar wij vol liefde tegen uitvaren. 

Update: De eerlijkheid gebeidt ons te zeggen dat wij niet op de hoogte waren van het feit dat de schrijver van het betreffende "ik"-proza de leeftijd der volledige zelfbeschikking nog niet bereikt heeft. Voor die leeftijd is het nog wel goed ook, wat die knaap doet. Maar het is een voorbeeld van het zieke literaire klimaat dat een dergelijk onrijp talentje al zo ontzettend veel aandacht krijgt. De bestolade alpinopetten van de uitgeverij zouden beter moeten weten: een jeugdtalent als een Reve of zelfs een Grunberg is uiterst zeldzaam. Verwen die jongelui dus niet met allerlei prijzen, maar laat ze zich uit de naad werken tot ze iets schrijven wat écht goed is.