Mocht u het wel eens laat maken, wat tegenwoordig niet veel voorkomt, want alles wordt wel slechter maar niet beter, dan zit er maar één ding op: steek een kaars aan, doe de lichten uit en neem plaats in een gemakkelijke stoel. Vervolgens zet u dit nummer heel hard aan, en volgt u elke soms licht hese maar altijd doorleefde, lyrische noot van de tenorsax van John Coltrane, terwijl het subtiele pianospel, minimalistisch maar verschrikkelijk raak, van Duke Ellington het verhaal in koper kracht bij zet. De drummer en de bassist, beiden eveneens niets minder dan goden, weten altijd op recies het juiste moment de geringste wijziging in atmosfeer aan te kondigen, ritmisch of harmonisch zijn ze precies op tijd. In ruim vijf minuten zweef je onvermijdelijk maar niet onaangenaam in een totaal andere wereld, een lang verzonken wereld op een ander continent. maar een wereld die zocht de Nacht te voelen, te doorleven, te zijn. 

En dan je zonden overdenken.