Kent u Hitler? Waarschijnlijk wel. En niet. De onderstaande documentaire laat de andere kant van de Führer zien: Hitlers privéfilms op de Berghof, zijn residentie in het zuiden van Beieren, zijn door mensen die er wat van kunnen van geluid voorzien. Door middel van ingewikkelde processen met lipleessoftware (die ook nog eens buitengewoon camerageniek blijkt te zijn) weten zij uit te vogelen wat Hitler, of zeg maar Adolf, nu eigenlijk zegt. 

Een heel andere Hitler staat op. Hij lijkt op die Hitler die we kennen uit Siegfried (2001) van Harry Mulisch (onderwerp van mijn afstudeerscriptie). Maar niet helemaal, op het eerste gezicht: in die roman krijgt het hoofdpersonage een inkijkje uit de eerste hand in het privéleven van Hitler. Zijn conclusie is, dat Hitler een 'zwart gat' is, een 'wandelend masker', ja zelfs 'het nietigende niets'. Dat dit alles niet Mulisch' standpunt is, is overigens één van de kernpunten van mijn scriptie: Hitler is precies de tegenpool, het spiegelbeeld van de hoofdpersoon van de roman, maar hij was wel menselijk, angstaanjagend menselijk zelfs.

 In de docu (klik op de lees verder) zien we diezelfde Hitler. Zijn publieke verschijning was een masker, zorgvuldig geconstrueerd door de propagandamachine van Goebbels; daarachter zien we een vrij vrolijke man, die een dansje doet, met kindertjes van andere partijbonzen speelt, loopt te flirten met zijn minnares en lachend naar een roedel puppies kijkt.

En hij spreekt. Koude rillingen.