Soms zijn de mensen nog bereid om het leven te vieren. Dan hoeven ze niet overgehaald te worden om later dan 22 u naar bed te gaan; dan gaan zij zich te buiten aan meer dan één glas wijn; dan wordt er gelachen en gedanst en zijn de zorgen eindelijk op de lange baan geschoven. Dan valt er eindelijk iets te beleven - klaagzangen over niet gehaalde tentamens, vervelende chefs of voortdurende werkloosheid zijn even niet aan de orde en kunnen als ze toch ter tafel komen voor één avond weg gelachen worden. 

Dat zijn momenten die eeuwig zouden moeten duren. Zorgen zijn er om niet al te zwaar aan te tillen, wat het uit de weg ruimen ervan oneindig vergemakkelijkt, en de rest van de tijd kan je benutten om vrij adem te halen en op te gaan in de bruisende wereld die onmetelijk is.

Zo'n avond kwam donderdag. Eén der huisgenoten gaat binnenkort trouwen, niet omdat ze een wipvergunning nodig heeft maar vooral omdat de Heere dat zo schijnt te willen. De Heere is een Onderdrukker van de Levenslust en Hij heeft een Evenknie in Allah. Maar die avond scheen de Heere even de andere kant op te kijken, waardoor er gelegenheid was om gezamenlijk te eten en daarna plaats te nemen op de steiger die heden ten dage rond het balkon van de flat gebouwd is.

Er waren kaarsen, er was luide muziek, er was bier, er was hash en de nacht was zwoel en lang. Het vuur was de enige bron van licht en warmte kwam van alcohol en het genoeglijk samenzijn. Wie loslaat komt nader tot zijn medemens en het gelach was tot aan het einde van de straat te horen.

Mijn buurman deed niet mee. Vanaf de steiger was te zien hoe hij in zijn kamer op een scherf van een spiegel een lijn coke zat te hakken met een ouderwets scheermes. Toen die binnen was ijsbeerde hij wat door de gang om vervolgens een van zijn immer onwelriekende maaltijden te bereiden. Hij las de krant toen hij die naar binnen werkte en wisselde geen woord met ons, buiten.

Ongetwijfeld voelde hij zich krachtig en verheven, maar dat kwam omdat het witte goud via zijn neusslijmvlies zijn hersenen aan het infecteren was. Intussen waagde buiten een notoire klager zich nu aan een paaldans van jewelste, luidkeels aangemoedigd door de anderen. Hij ging een paar keer horizontaal aan de steigerpijpen hangen en schopte meerdere waxinelichtjes de diepte in. Toen vroeg iemand naar het meest beschamende voorval in ieders leven waarop allen door elkaar begonnen te praten en hard lachend tegen elkaar hun biecht aflegden over het verleden. 

Aldus gereinigd van wat geweest is was het tijd om het NU te vieren. Geflirt. Niet omdat we elkaar nou zo aantrekkelijk vonden maar gewoon omdat het moest, omdat iedereen het Leven in de aderen voelde bruisen - waar alle reden toe was want we hadden iemand in ons midden die er afscheid van zou nemen voor een bestaan op de bank en achter het aanrecht in een piepklein dorpje ergens tussen weilanden. 

 De Sint-Vitusdans greep om zich heen. De aanstaande bruid danste zwoel in de onverlichte woonkamer, en buiten renden we de trappen van de steiger op en af, luid uitgescholden door de boven- en benedenburen. De kaarsen dropen en brandden in een mum van tijd op, dikke korsten en plakkaten achterlatend, wat zij alleen deden om ons te herinneren aan het leven zelf. 'We know time', staat geschreven, 'Yes, yes, we know time and we need to get our kicks'; en inderdaad was nu de tijd verbannen naar een andere dimensie, de dimensie van de sleur en de gewone alledaagse dingen waaraan geen plezier of genoegen te beleven valt omdat wij de kunst niet voldoende beheersen om elke minuut te beleven, in de volle breedheid die zij biedt.

De Heere keek de andere kant op. Het is hopen dat het klokje van Rome slaat en dat zijn hoofd zo staan zal blijven tot in alle eeuwigheid. Laat ons intussen knielen op het altaar van het heden, van het nu en van het hier en onze zorgen en onze schulden afwassen want wat moet je ermee, het enige dat je bezit is het vermogen om dingen te doen en daarvan te genieten. Laat ons zingen de Lof der Zotheid en daar bier bij drinken. Amen.