In de Teleac-serie “hobbyprojecten van politici, of hoe opzichtig falend zoveel mogelijk gemeenschapsgeld stuk te slaan”, vandaag de aflevering “Kansenwijken”. Over de kansenwijken van minister Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie is al veel geschreven. Veertig achterbuurten moeten met miljarden aan overheidsgeld weer “leefbaar” worden. Van die miljarden blijft uiteraard een aanzienlijk deel hangen bij allerlei bestuurlijke strata en quango's (overheidsorganen die buiten enige democratische controle opereren, zoals woningcorporaties), en het effect van wat overblijft is dankzij vage doelstellingen niet meetbaar. Netto resultaat: Vogelaar en Grijs I wekken de indruk ergens mee bezig te zijn. Wat natuurlijk niet zo is.

Nieuwste wapenfeit in de “aanpak” van de verloedering: een journalist van RTL kreeg lucht van een vertrouwelijke brief van de minister aan de Tweede Kamer. In die brief stond de volgorde waarin de “krachtwijken” aangepakt gaan worden. Hebben, zei die journalist volkomen terecht. Het nieuws druipt er aan alle kanten van af, en om de schijn van een open, democratische samenleving op te houden geldt in Nederland nog enige tijd de Wet Openbaarheid van Bestuur.

Dat vond de rechter in Amsterdam ook: die lijst moet openbaar zijn, want openbaarheid is regel. Nee, vindt Vogelaar, want uit de volgorde van aanpak is de mate van verpaupering af te leiden. Openbaarheid van de lijst zou daarom de ergste wijken in een kwaad daglicht stellen.

Bent u daar nog? Van de weet ik veel hoeveel duizend wijken in Nederland zijn er 40 al jaren in het nieuws als “probleemwijken” die volgens het kabinet om aanpak schreeuwen. Is dat niet stigmatiserend? Is het erger om in de ergste probleemwijk te wonen dan in de op drie na ergste? Of in de minst erge?

Volgens ons aller Vogelaar wel, dus stapt zij naar de Raad van State voor een hoger beroep. De arme kansenwijkmensen hebben het al zwaar genoeg, maar Sinte Ella ontfermt zich over hen en beschermt hen tegen het kwaad dat vrije nieuwsgaring heet. Grijs I luistert naar de samenleving, maar dan moet die samenleving wel zijn bek houden.