Na een week zuipen en dozen sigaretten wegwerken dacht ik dat het einde nabij zou zijn, vanavond. Dat ik het moede hoofd bijtijds te rusten zou gaan leggen om nooit meer wakker te worden, of toch, in zekere zin: ontwaken in een nieuwe dag vol van wat er gisteren ook al was.

Maar nee: in het aangezicht van de Dood ontwaakt de mens, de ware mens die zich Mens mag noemen.

Lang geleden sprak ik met een vriend over een cabaretier die kanker had en wist dat hij dood zou gaan. De man had sindsdien de beste shows geschreven uit zijn loopbaan, en de beste shows die er te krijgen zijn in dit land. Dus: de Dood haalt het beste in de mens naar boven, zei ik hem. Hij was het daar mee eens.

Een derde aanwezige (ze heeft net haar nieuwe servies binnen, hoorde ik) begon ernstige afkeuring te uiten. 'Zoiets zég je gewoon niet,' vond zij. Welnu, zij moet dood. Als ze in het aangezicht van die Dood niet eindelijk het Licht ziet, dan in ieder geval. Het is echter altijd mogelijk dat men op het laatste moment gered wordt.

Want daar hebben we het vanavond over: Redding. De hele maatschappij is erop gericht je in een keurslijf te dwingen. Je moet dit, je moet dat, goeie baan, hypotheek, relatie, vastigheid. BN'ers bestaan om de mensen vastigheid in te peperen, risicoloosheid, een bestaan uit talloos veel miljoenen. 

Dat druist in tegen wat een Mens werkelijk bezielt. Ruimte, Vrijheid, Avontuur, het Ongewisse. De ruimte daarvoor moet je bevechten, met elke vezel in je lijf, want wie Vrij wil zijn vindt 15 miljoen mensen (u herinnert zich het kwezelachtige liedje) op zijn pad. Iedereen wil Vrij zijn, maar vrijwel niemand durft. Afgunst is het gevolg.

Daarvan moet je Gered worden. Niet door iemand anders: Redden doe je zelf. Zelfs de term "je grenzen verleggen" is gecorrumpeerd, maar de Amerikaanse term "the new frontier" komt aardig in de buurt: "to boldly go where no man has gone before".

Dat zijn woorden, maar in het aangzicht van de Dood - ook al is het een geestelijke Dood - wordt the new frontier eindelijk een wezenlijk begrip. Je krijgt de kriebels. Je moet weg, weg, je moet ergens anders heen, je moet leven tot je erbij neervalt. Je ziet de eindeloze kringetjes waar anderen al jaren in draaien, en je ziet neer op je eigen kleine kringetje waar je in gedraaid hebt en je weet: dit nooit meer. Weg.

Maar ook weg is een woord. Pak ik morgen mijn tas in om voor mijn part liftend ergens heen te gaan, maakt niet uit waar, om nooit meer terug te keren? Niet waarschijnlijk. Weg is voor nu niets anders dan verzet, verzet tegen alle sleur en tegen alle dingen die gisteren ook al zo waren en tegen alle dingen die 'zo horen'. 

Echt Weg komt. Leven moet je leren. Dus ook volgende week wordt er hard gezopen op nieuwe manieren, en gaan er bergen sigaretten doorheen. Het Aangezicht van de Dood moet scherp blijven. Anders gaat in minder dan geen tijd de bel omdat de koerier voor de deur staat met je nieuwe servies. Dat nooit. Wat wel? Uniciteit. De stilte in jezelf. Het Sublieme. Dat Wat Niet In Woorden Is Te Vatten. The new frontier is altiijd voorbij datgene wat je kent, en angst is er om overwonnen te worden. Ik groet u en wens u veel geluk.