U kunt zich misschien nog de log "Appels en peren " herinneren, ook al is die geplaatst op 19 juni, dus alweer bijna 3 maanden geleden. Het stukje staat in ieder geval op nummer 2 van de meest gelezen logs op deze site, dus daar kan het niet aan liggen. Maar daar gaat het niet om.

Waar het wel om gaat is dat ik laatst eindelijk het betreffende boekje in ontvangst mocht nemen. Het heet De creatiespiraal en de auteur is Marinus Knoope. Blijkens de foto op het omslag is de man echt zo'n vlotte zakenman, strak in het pak en met babbel. Het boekje is in eigen beheer uitgegeven. Allemaal niet heel vertrouwenwekkend.

Het is wat obligaat, een beetje afgezaagd en misschien zelfs een tikkeltje overbodig om nu aandacht te besteden aan het eerste jubileum van de aanslagen op het World Trade Center in New York, tegenwoordig vooral bekend als "9/11". Aan de andere kant is het goed om stil te staan bij deze gebeurtenis, die inmiddels, met de wijsheid van achteraf, als niets minder dan een keerpunt in de geschiedenis bestempeld kan worden.

Maar wat voor aandacht moeten we er nog aan besteden, zonder open deuren in te trappen of te herhalen wat al duizend keer gezegd is? Natuurlijk was het allemaal heel erg en dramatisch, en ook de reactie van Amerika was (en vooral is) heel erg en dramatisch en doet meer kwaad dan goed, maar dat wisten we al lang.

Temidden van het verkiezingsgeweld en het tumult rond CIA-gevangenissen was er op 7 september ook ander nieuws. Dit is uit een lead uit de NRC:

"Octopussen spelen dolgraag met lego. Rotterdam, 7 september. Inktvissen hebben dagenlang plezier in het spelen met lego. Volwassen octopussen spelen net zo graag als de jongere".

Spelen met lego - je ziet de achtarmige lekkernijen (even bakken met een uitje en een teentje knoflook, dan een uur stoven in een tomatensaus met veel witte wijn, een blaadje laurier en een snufe tijm - serveren met stokbrood of krieltes uit de oven) hele koraalriffen nabouwen met veelkleurige steentjes in opdracht van meneer Disney die het eerste echt offshore pretpark laat bouwen. Deep Sea Legoland, komt dat zien!

Ik steek niet vaak onder stoelen of banken dat mijn initialen S.M. zijn. Dat vinden de mensen namelijk leuk, wegens de associaties met sm die het oproept, die verboden vrucht van lak, leer, latex en het weergalmen van ijselijke kreten in vochtige keldergewelven. Tot op heden heb ik mij altijd bijzonder weinig aangetrokken gevoeld bij dit stereotype van deze tak van sport.

Ik lachte dan ook vaak met de mensen mee, een beetje besmuikt, van ha ha ja, maf he, dat mijn ouders daar indertijd helemaal niet aan gedacht hebben, beetje stom ja, nee, ik ben maar een product van gewone ouderwetse neuqsex, helaas. En nee: ook al heeft mijn moeder haar gehele zwangerschap doorgepaft, de hersenbeschadiging die dat aangericht heeft is niet van dien aard dat ik er een acute neiging tot seksuele escapades en bizarreriën op na houd.

 Enter vriend R. Nee, niet zo, hè, zie je wel, wie is er hier nou pervers? Nee, vriend R. betreedt het toneel: licht uit, spot aan. Vriend R. lijkt volop bezig de grenzen van de seksualiteit op te zoeken. Niet, voor zover ik weet of weten wil, in de daad, maar zeker wel in het woord: het was allemaal begonnen, vertelt R., toen hij naar een lezing ging op zijn onderwijsinstelling van een echte wetenschapper die een studie had gemaakt van pornografische uitwassen op internet. Jawel: porno surfen op kosten van de gemeenschap: het kan! (en dan houd ik me nog verre van woordgrapjes over "gemeenschap").