Er zijn mensen die geloven in een almachtige en albestierende God. Deze mensen zijn ervan overtuigd dat alles wat op hun pad komt gezonden is van boven, gewild door deze veelal baardige en zeer oude man en dienend ter lering dan wel vermaak van de begunstigde. Andere mensen zijn ervan overtuigd dat alles wat op hun pad komt er is om van te leren. Deze mensen verschillen in essentie niet zoveel van  de godvrezende dan wel -vruchtige mensen, want ook hun overtuiging lijkt gestoeld op een metafysische orde der dingen die weliswaar troost en bescherming moet bieden maar tegelijkertijd een zekere passiviteit inhoudt, en wel in die zin dat je altijd maar voetstoots hebt te accepteren wat je overkomt. Dat kan nooit de bedoeling zijn, kunnen we aanvoeren met een sarcastische grijns, want dan is die metafysische orde blijkbaar niet universeel omdat er wel degelijk mensen zijn die er hun reet mee afvegen, en daardoor kunnen we dat allemaal doen, want het is dan dus geen metafysische orde.

Ik hou er niet van om met andermans veren te pronken. Omdat het echter al weer een tijdje stil is op Ziurdt.net, wat overigens te wijten is aan een drukke agenda waarover meer in het volgende log, wens ik langs deze weg al degenen die Ziurdt.net trouw dagelijks blijven bezoeken - en tot mijn niet geringe genoegen kan ik zeggen dat er na bijna 2 jaren bloggen eindelijk een zekere opwaardse trend waar te nemen valt - een extraatje te geven in de vorm van de tekst van een lied die veel van de voorgaande blogs op krachtige wijze samenvat. Zo.

 Het betreft Tango 'Till They're Sore van Tom Waits dat op het onvolprezen album Rain Dogs (1985) staat. U kent het waarschijnlijk niet, wat gerust een schande genoemd mag worden daar Tom Waits een van de grootste artiesten is die de halve eeuw popmuziek heeft opgeleverd - een bard van de nacht, een dichter van de rokerige holen waar het bier de tongen losser maakt dan goed is voor hun eigenaren, en dat alles begeleid door of misschien ter begeleiding van soms licht bevreemdend uitgevoerde doch altijd pakkende en mysterieuze melodieën. Goede muziek heeft geen tekst nodig en liedteksten zijn niet interessant. Behalve in het geval van Waits.

Vergeef mij de veren van de keizer en spoed u naar de winkel. 

Update: nu met video!

Al meer dan een decennium koester ik de wens om een groot en veelzijdig schrijver te worden. Wat is een groot schrijver? Iemand die boeken schrijft die de levens van grote aantallen mensen veranderen. Of zelfs maar één boek, hoewel ook hier geldt: meer is beter.

Hoe schrijf je zo een boek? Jarenlang heb ik gedacht: door er veel wetenswaardigheden in te stoppen. Een soort Da Vinci code: een spannend plot schud je zo uit je mouw, maar die wetenswaardigheden, daar moet eindeloos voor gelezen worden.

Soms zijn de mensen nog bereid om het leven te vieren. Dan hoeven ze niet overgehaald te worden om later dan 22 u naar bed te gaan; dan gaan zij zich te buiten aan meer dan één glas wijn; dan wordt er gelachen en gedanst en zijn de zorgen eindelijk op de lange baan geschoven. Dan valt er eindelijk iets te beleven - klaagzangen over niet gehaalde tentamens, vervelende chefs of voortdurende werkloosheid zijn even niet aan de orde en kunnen als ze toch ter tafel komen voor één avond weg gelachen worden. 

Dat zijn momenten die eeuwig zouden moeten duren. Zorgen zijn er om niet al te zwaar aan te tillen, wat het uit de weg ruimen ervan oneindig vergemakkelijkt, en de rest van de tijd kan je benutten om vrij adem te halen en op te gaan in de bruisende wereld die onmetelijk is.